Monaco.
Monaco, het brievenbussenparadijs aan de Middellandse Zee. We zijn er maar een tweetal uur gebleven, en dat was wat mij betreft voldoende. Monaco is de overroepen, op alle gebied.
Verbazing.
Dat het een zotte wereld is. Er gebeuren dingen, en mensen doen dingen die je niet in het minste verwacht. Dat Elio en zijn zes dwergen een principesakkoord zouden kunnen smeden? Nooit verwacht! Maar ook dichter bij huis. Mensen storten mij van de ene verbazing in de andere. Babbels en gesprekken en volledige avonden die anders uitdraaien dan verwacht. Dat brengt een bijzonder goed gevoel met zich mee. De euforie van onvoorspelbaarheid, de chemie van het momentum. Een houvast is nodig, maar zonder de dynamiek van het onvoorspelbare, van de verbazing en verwondering, zou de aarde niets meer zijn dan een stilstaande plas, waar zelfs een ordinaire kikker niet in wilt wonen. Wat nu niet het geval is, waarvoor dank.
Verandering.
Daar zit je dan, na twee jaar gestudeerd te hebben in het hoger onderwijs. Die twee jaar zijn veel geweest, maar geen succes. Meer herexamens dan vingers aan één hand, en nog steeds vakken uit het prille begin die nog niet tot een goed eind gebracht werden. Een fiasco? Toch een beetje.
Wat is het alternatief op zo een moment? Stoppen met studeren, en gaan werken? Om wat te doen? Tegenwoordig moet je voor bijna alle jobs eerst een opleiding volgen. Werken zonder studeren, dat kan niet meer. Trouwens, iedereen, jezelf incluis, verwacht van je dat je toch één of ander diploma aan de muur kan hangen.
Dan toch maar gaan voor de herexamens? Dat zou stilaan tegen beter weten in zijn, want je hebt op dat moment al vijf examenperiodes in die richting meegemaakt. Zonder succes. Ofwel weet je dat je er niets voor gedaan hebt, en dan leef je op goede hoop. Ofwel besef je dat het te moeilijk is, en dan zijn de vooruitzichten weinig positief.
Laatste optie: verder studeren, maar in een andere richting. Een grote stap in het onbekende. Wie zegt dat die nieuwe richting wel ‘je ding’ is? En wie zegt dat je in de nieuwe richting wel een foutloos parcours zal rijden? Meer nog, als je verandert verwachten ‘de mensen’ dat het wél lukt, “hij heeft tenslotte al lang genoeg geknoeid”. De speeltijd is over, nu begint het echte werk. Mislukken zal minder dan ooit in goede aarde vallen, men verwacht dat je de knepen van het vak ondertussen kent.
Na twee jaar hoger onderwijs van studierichting veranderen, is niet evident. Je krijgt op alle mogelijke vlakken minder krediet -terecht, of niet. Ik heb de stap genomen, en ik heb er geen moment spijt van gehad. Tijdens mijn vorige opleiding zat ik in een doodlopend straatje, de weg werd geblokkeerd door aanslepende vakken, regels over volgtijdelijkheid en het gewicht van de vakken.
Door van richting te veranderen, kon ik beginnen met een schone lei. Omdat ik wist welke miserie herexamens -zekers als je er niet voor slaagt- zijn, heb ik hard gewerkt om die lei niet te bevuilen. Dat er onderweg minder zware obstakels waren, oninteressante vakken om maar iets te zeggen, heeft het allemaal net iets gemakkelijker gemaakt.
Regendag.
Vorige week aan de Côte d’Azur.
Mixtape.
In juni ging ik met Celine kijken naar Jamie Cullum in Vorst. Een van de absolute hoogtepunten van het optreden was de finale van Mixtape. De zaal was uitzinnig enthousiast, de muzikanten zo mogelijk nog meer. De creative director van Cullum heeft dat moment in Parijs vastgelegd. Het geluid ontploft, net als de zaal.
Frankrijk.
De twee weken Frankrijk zitten erop, we zijn terug van een vakantie vol zon, water en lekker eten. Normaal gezien heb ik het nogal voor de dagelijkse sleur, maar leven als God in Frankrijk is -voor twee weken- erg fijn.
De eerste week vertoefden we in het pittoreske dorpje Saint-Mélany, nauwelijks een scheet groot. We hadden er een zwemrivier in de vallei en een zwembad vlak bij ons vakantiehuisje.
De tweede week verbleven we in de buurt van Saint-Raphaël, vlak bij de zee. Hier geen afgeleefde dorpjes en een haast versleten wereld, maar wel sjieke villa’s, blinkende jachten en veel zonnekloppers.
Voor de liefhebbers van vakantieplaatjes; u zal er de komende weken meer dan voldoende voor de voeten geworpen krijgen. Ne t’en fais pas.
Op vakantie.
Wie kan uitgaan, kan ook afzien, zeggen ze wel eens. Na een vrije interpretatie wordt dat: wie wil uitgaan, moet eerst wat afzien. En dat is een lichte overdrijving.
We schrijven een week voor het vaderland geruild wordt voor een vakantiebestemming. Alles verdwijnt stilaan in reiskoffers, er wordt naar de bibliotheek en de apotheek gegaan en er wordt geen eten meer gekocht, want alle restjes in de ijskast moeten op.
Als alles volgens schema verloopt, is er de dag voor het vertrek nauwelijks nog iets van eten of propere kleren te vinden in huis. Alsof we op voorhand al boete doen voor het aangename leven dat ons wacht in het verre vakantieland. Iedereen krijgt een laatste, nauwkeurig gewogen portie restjes en wisselt een laatste keer van t-shirt. Het is pas als de reis begint -twaalf uur in een kleine wagen- dat het feest begint, want in vergelijking met al het voorgaande is zelf een picknick op een parking langs de autosnelweg een feestmaal.
Eenmaal ter plaatse kan de pret helemaal niet meer op: het leven is op vakantie een lange aperitief, we slepen ons van maaltijd naar maaltijd en tussendoor rusten we uit. We leven als God in Frankrijk, want de weegschaal hebben we thuis gelaten. Die kon er écht niet meer bij in de volgestouwde wagen.
En zo besteden we onze tijd op vakantie: alles kan, niets moet. We vragen ons af hoe het met de katten gaat, of er al een regering is en stiekem kijken we ernaar uit om terug huiswaarts te keren.
NMBS-saga, part 1.
Nu ben ik meestal geduldig en rustig, maar afgelopen zondag hebben de vrienden van “den ijzeren weg” dat geduld en die rust danig op de proef gesteld.
Dit is wat er gebeurde. Ik koop mijn treintickets haast altijd aan een automaat, dat gaat (ondanks de snelheid van die machines) sneller dan aanschuiven aan een loket. Zondag had ik een Gopass nodig. De automaat aanvaardde mijn betaling maar startte daarna opnieuw op. Een biljet heb ik nooit gezien.
Oh, geen probleem. Met automaten zijn er af en toe problemen, dat is in de cinema net hetzelfde. Ik ging dus aan het loket mijn probleem uitleggen.
-”Goeiemiddag meneer, ik heb net aan uw automaat een Gop…”
-”Sorry, dat is mijn automaat niet. Ik doe enkel internationaal verkeer, en dat is binnenlands verkeer.”
-”Maar u werkt wel voor de NMBS. Zoals ik al zei, ik heb betaald aan de automaat, maar dan is er iets misgelopen en ik heb geen biljet gekregen.”
-”Oei, ja. Mijn vriendin heeft dat onlangs voorgehad en dat is miserie hoor. Bewijs maar eens dat je het biljet niet gekregen heb. Ik werk voor de spoorwegen, en zelfs ik heb ferm moeten zagen om het geld terug te krijgen. Aan loket 10 gaan ze u verder helpen.”
Dat belooft niet veel goed. Aan loket 10 ging het er als volgt aan toe:
-”Oei, die automaten, tja… Ik zal u een klachtenformulier meegeven, stuur zeker ook uw rekeninguittreksel mee en hopelijk bezorgen ze zo snel mogelijk uw geld terug. Meer kan ik voor u niet doen.”
-”Dus ik moet nu een nieuw ticket kopen?”
-”Ja.”
Wat een service! Dat automaten stuk gaan, daar heb ik alle begrip voor. Maar dat ze bij de spoorwegen vinden dat dat meer mijn dan hun probleem is, daar kan mijn verstand niet bij. Een Gopass kost 50 euro, wat als ik niet voldoende geld bij had om een ander ticket te kopen? Waarom kunnen de loketbediendes niet, zoals wij in de cinema wel kunnen, zien of er iets misgelopen is met de automaat. En waarom heeft er niemand de moeite gedaan om zijn gat van zijn stoel te heffen en te gaan kijken wat er met die automaat aan de hand was! (Papier op, printer defect,…)
Neen, ik ben niet te spreken over de NMBS. De laatste tijd heb ik al heel vaak een aansluiting of de laatste bus gemist omwille van vertragingen die niet aangekondigd waren. Als klant ben ik bereid om heel flexibel te zijn, maar dan moeten zij dat ook zijn. Ze hadden zich op z’n minst kunnen verontschuldigen en moeite gedaan hebben om mij zo goed mogelijk te helpen.
Vlaanderen Muziekland.
Afgelopen vrijdag gingen we in Sint-Niklaas naar Vlaanderen Muziekland, een programma van de VRT dat de aandacht moet vestigen op het Belgische voorzitterschap van de Europese Unie. In het programma, dat live uitgezonden werd op één, kwamen een heel aantal Vlaamse artiesten de show stelen. Ook The Baseballs waren van de partij. Die drie Duitse zangers brengen rock ‘n rollcovers van bekende pop- en rockhits. Vlaanderen, inclusief mijn lief, is er en masse voor gevallen.
Vlaanderen Muziekland gaat ook de komende weken door. Beleef het eens, als je in de buurt bent. Je krijgt gratis en voor niets je Dagelijks Aanbevolen Hoeveelheid Muziek voorgeschoteld, en de optredens brengen je gegarandeerd in een vrolijke vakantiestemming.
Wat meer foto’s hierzo.
Een beetje oorlog.
Bestaat ‘zinloos geweld’. Indien ja, bestaat er ook ‘zinvol geweld’? Volg hetzelfde denkspoor voor het volgende: bestaat er een ‘propere oorlog’, een ‘betere manier van oorlog voeren’? Oorlog is erg, maar bestaan er gradaties?
Stel dat die gradaties bestaan, dan mag het vreselijke nieuws over de oorlog in Congo de zwaarste gradatie toegedicht worden. Ongeveer tweehonderd vrouwen werden er vier dagen lang systematisch verkracht door Rwandese en Congolese rebellen, bendes die verkrachting als oorlogswapen gebruiken.
Wat zo mogelijk, quid non, nog meer onthutsend is, is het faliekant in gebreke blijven van de VN-vredesmissie in Congo. Operatie Monusco heeft als taak de burgerbevolking te beschermen tegen dergelijk onmenselijk gedrag, maar schiet op alle vlakken tekort. Meer nog, officieel wisten ze pas twee weken na datum van de feiten, de rest van de wereld volgde enkele dagen later.
Dat moet gedaan zijn. Een vredesmissie die jaarlijks plusminus één miljard dollar kost, moet een verschil maken. Nu doet ze dat niet. Het mandaat dat de vredessoldaten kregen, is zo zwak dat ze -bij wijze van spreken- maar mogen schieten als ze zelf doodbloedend aan de kant van een weg liggen.
Daar hou je geen rebellen mee tegen.
Wordt het niet stilaan tijd om de VN-militairen in de conflictregio een veel sterker mandaat te geven? Om, het zijn gevaarlijke woorden, de oorlog te verklaren aan iedereen die de mensenrechten veracht? Dat zou, als de gradaties dan toch bestaan, een verantwoorde oorlog zijn. Laat het desnoods hard tegen onzacht gaan. Maar laat vooral de waanzin stoppen.
Een krachtig VN-mandaat hoeft trouwens niet te betekenen dat de Verenigde Naties ook het bestuur en de organisatie van een land moeten organiseren. Het zou trouwens toch niet lukken. Kijk naar Irak, waar de opgelegde democratie niet werkt en waarschijnlijk nooit zal werken. Maar de mensenrechten moeten ook in bananenrepublieken gerespecteerd worden. Daarom: zou een (heel klein beetje) oorlog soms niet beter kunnen zijn?