De madam heeft weer gedanst.

Vele brieven met wit poeder zaten er in mijn bus. Klachten! Protest! Boe-geroep. Er was op dit blog nog niets over Pivolté verschenen! Ik deed mezelf oneer aan. Maar niet heus.

Nog even schetsen: mijn madam danst bij Pivolté. Die dansschool geeft elk jaar een vierdaagse, zesdelige dansshow. Ik heb daar zelf verder niets mee te maken. Het enige wat ik doe, is achteraf mijn mening geven. En hier komt ze:

Ik vond het goed, dames. Beter dan vorig jaar. Proficiat!

Argumenten daarvoor? Heel weinig, sorry! Zoals ik keer op keer pleeg te zeggen: ik ken niets van dansen. Maar ik weet wel wat ik mooi vind, waar ik graag naar kijk. De show in zijn geheel, wist meer te boeien dan vorig jaar. Schrijf dat maar toe aan een combinatie van factoren: een leuke lichtshow, originele toestanden op het podium (knap hoor, dat rijdend hart!) en een aangename afwisseling in de muziek. En het dansen zelf ook, dat spreekt.

Ah, de muziek. Daar wil ik dan toch nog iets over zeggen. De beatversie van ‘The Phantom of the Opera’ vind ik lelijk. (Maar wie ben ik, natuurlijk). Was ik baas, ik zou op zoek gaan naar iets origineels. Nu is het teveel ‘been there, done that’. Traag beginnen, snel en met een beat eindigen. Rood, in de tijd. Scala, meen ik mij te herinneren. En nu weer.

Een tweede bedenking die ik mij gemaakt heb, is dat ik niet begrijp waarom die dansleraar elk jaar opnieuw mee in de spotlights wil staan. Ik heb mij daar niet mee te moeien natuurlijk, maar tijdens een voetbalmatch wil ik spelers zien, en geen trainer.

Maar hey! Het zijn details! Mijn persoonlijke mening, en daarom van geen belang. De conclusie is heel positief: het was een mooie show, heel professioneel. Veel mensen kunnen er alleen maar van dromen, van zo’n grootse show voor zijn dansgroep/orkest/whatever. Veel mensen, waaronder ik.