Mathias D'Hondt blogt!

Niet dat ik mij met uw doen en laten wil moeien, maar wat doet u bij deze temperaturen eigenlijk aan uw computer?

Wat mij betreft; ik heb waan-zin-nig veel blogartikelen in de steigers staan. Die zullen binnenkort, als alle après-examenactiviteiten gedaan zijn, en als ik eens niet moet gaan werken, natuurlijk verschijnen. Tot die tijd is er Twitter (klikklik) om te volgen, dat spreekt. Live vanuit Bobbejaanland, de trein, de cinema en van tussen de soep en de patatten. Of ook niet. Stay tuned, en geniet van het goede weer.

Sommige films zijn nu eenmaal beter, als je er in compagnie naar kijkt. De meest ideale compagnie voor ‘The Hangover‘ zou zijn: zoveel mogelijk goedlachse maten-makkers en ik. Helaas voor mezelf; ik ging solo naar de film en zat midden in een massa mannelijke compagnies. Links van mij een bende dertigers met een goed gevoel voor humor. Rechts van mij een bende mannen-met-snor met een bulderlach waarop menig Hollywoordacteur jaloers zou zijn.

Mannen in massa’s zijn hilarisch. Bij elke quote over lazarus-zijn, wordt er herkenbaar gegrinnikt. Elk mopje, van redelijk subtiel tot ordinair platvloers, wordt nagezegd in de hoop om het niet te vergeten. En als er een blote tet van Heather Graham te zien is, wriemelt de hele zaal collectief met een broek vol goesting in zijn stoel. Wij –mannen- zijn voorspelbaar. Wandelende clichés. Stereotypes. En weet u wat? Soms vinden we dat niet eens zo erg. In een donkere zaal, met vooraan zo’n groot wit doek, zijn we toch onherkenbaar. Eens de lichten aan gaan, gedragen we ons weer zoals men verwacht dat we ons gedragen. Cool, nonchalant. En de film? Bwa, redelijk goed! Af en toe grappig, zonder meer. Kwestie van onszelf niet verdacht te maken.

Zal ik eens iets zeggen over de film? The Hangover is écht goed, voor u en uw maten. Als u –vergeef mij de woordkeuze- een ferm wijf bent, mag u ook nog binnen. Voor iets meer vrouwvriendelijke humor, en iets minder harige konten, kunt u beter naar ‘The Proposal‘ gaan.

Hey, ik begin eigenlijk wreed veel goesting te krijgen om opnieuw filmrecensies te schrijven.

Deze nacht, rond een uur of elf, sijpelden de eerste ‘Kimberly verzon het verhaal’-berichten via Twitter binnen. Alle Tweeps baseerden zeg op een artikel van Het Laatste Nieuws.

Nu, het zal u misschien verbazen, maar ik heb niets tegen Het Laatste Nieuws. De krant bedient een doelgroep die het niet zo heeft voor zware politiek en wat wij als hoogstaande cultuur bestempelen, maar brengt meer faits divers, showbizz en sport. Daar is niets mis mee. Dagelijks lezen meer dan één miljoen mensen de krant. Je kan dus gerust zeggen dat de krant relevant is, noodzakelijk in het Vlaamse medialandschap.

De krant verdient echter geen label als kwaliteitskrant. Niet zozeer door de inhoud die ze brengt, maar door de manier waarop ze het brengt. Enkele voorbeelden uit het Kimberly-artikel.

De kennelijk nu al tanende nieuwe radiozender MNM werd verdacht van een publiciteitsstunt.

MNM mag dan al tanende zijn, dat heeft helemaal niets te maken met de inhoud van het artikel. Het is daarenboven nog eens gebaseerd op uitgelekte gegevens, en dus nog minder relevant.

Dat een ervaren tatoeëerder een niet al te intelligent wicht van 18 niet wat meer bedenktijd liet voor zo’n overweldigende tattoo pal in het aangezicht, ook.

Mocht het wiel nog niet uitgevonden zijn, dan had Kimberly het ook niet uitgevonden. De achtergrond van het meisje is zeker relevant voor de situatie, maar dergelijke stellingname hoort enkel thuis in een analyse of een opiniestuk, en niet in een artikel dat feiten moet weergeven. Ook de woordkeuze stuit tegen de borst: ‘een niet al te intelligent wicht’. De redacteur kon waarschijnlijk geen woord bedenken dat nog meer pejoratief was.

Na Eddy Wally moet Kimberley zowat de meest uitgelachen Vlaming aller tijden zijn.

Bah, nog zo’n vieze zin. Wat heeft Eddy Wally hiermee te maken? Wie zegt dat Eddy Wally de meest uitgelachen Vlaming is?

Dat ‘de media’ het soms moeilijk heeft om neutraal te blijven bij politiek-, sociaal- en economische getinte vraagstukken, dat kan ik begrijpen. Het zou niet mogen, maar het is menselijk. Edoch, ik kan mij niet voorstellen dat het moeilijk is om over de Kimberly-case een neutraal artikel neer te pennen. Het is jammer dat dit niet gebeurd is. Zelfs ‘luchtige’ onderwerpen zouden met een zekere sérieux moeten geschreven worden. Vertel ons gewoon de feiten. Hou de sterke boutades en connotaties voor de opinies en analyses.

‘De belastingen invullen’, zo moeilijk is dat nu toch niet? De juiste cijfers bij de juiste codes, een datum en een handtekening en klaar is kees. De mensen moeten daar niet over zagen. Tien minuutjes concentratie en Vadertje Staat is tevreden.

Althans, zo dacht ik erover als ik mijn belastingbrief invulde. Als zijnde een fiscale losbol, heb je langer werk met het lezen van de instructies dan met het invullen zelf. Een fenomeen waar ik op een examen ook wel eens last van heb.

Het aantal bladzijden van zo’n belastingaangifte doet erger vermoeden. De dag dat een mens met een vrouw, een vierkantshoeve en een nest kinderen zit, wordt het vermoedelijk een soepke. En dan heb ik het nog niet over speciallekes: uw vrouw die ‘carpoolt’ met de buurvrouw om de kinderen naar de milieuvriendelijke kinderopvang te brengen bijvoorbeeld. Of zonnepanelen, die je op het geïsoleerd dak van je vierkantshoeve legt. Het deel dat je verhuurt, natuurlijk. Ik zweer het je: je kan het allemaal invullen op De Betere Belastingbrief.

Moh, en dan bedenkt ik mij net: als je de waarde van je onroerende goederen moet opgeven, moet je dan ook de waarde van vrouw en kinderen opgeven? Mij hebben ze altijd gezegd dat ‘kinderen je rijker maken dan je ooit zou kunnen worden met geld’. En ook dat bij de waarde van de vrouw enkel de cijfers na de komma –de afronding- tellen. Of dat uitdraait op belastingvoordeel, of niet, is nog maar de vraag.

Om maar te zeggen: mijn burgerplicht is vervuld. Ik heb véél te véél betaald, daar ben ik zeker van. Dat ze het maar snel terug storten. Of investeren in mooie bushokjes in Schorisse-Stad.

Als Eddy Wally volgend jaar het Eurovisiesongfestival wint, eis ik dat die man president van het land wordt, en dat hij de enige act op alle zomerfestivals mag zijn.

[audio:http://www.mathiasdhondt.be/wp-content/audio/eddywallysongfestival.mp3]

De primeur zit helemaal op het einde!

Dinsdagavond, 21u45, in het park. De discussie ging over niet meer of niet minder dan het ontstaan van de aarde en de oerknal.

Jeroen: ‘[…] en ze namen een bol en trokken daar alle lucht uit, en vulden die dan opnieuw met chemische stoffen. Er ontstonden reacties en als resultaat verkregen ze eiwit. En eiwit is… de basis van DNA, inderdaad.’

Mathias: ‘Eiwit is de basis van chocomousse.’

Evelien: ‘Ja, dat dacht ik ook.’

Om maar te zeggen: de examens zijn gedaan, en dat is niets te vroeg.

Nieuwsblad vs StuBru, de ‘tettentent’ vs ‘het lijveke van StuBru’.

Van de tettentent ben ik niet echt fan. Het is weinig subtiel, en een doorzichtige poging om gemakkelijk te scoren. Het ziet er ook niet echt cool uit, ook niet als je ze per twee zet. Zélfs de reclame is saai.

Geef mij maar ‘het lijveke van StuBru’. Vooral gemaakt voor de dames onder ons, zo laat de reclame uitschijnen. Het lijkt ook meer op een (vrouwvriendelijk) tanktopje dan op een (bierbuikvriendelijk) Marcelleke. Dit concept gaat volgens mij wél scoren. Stel u voor; vrouwen, witte lijvekes en bier waarmee gemorst zal worden.

Moet nog gebeuren:

• Stofzuigen.
• Dweilen.
• Een dweil gaan kopen. (Hoe lang zit ik al op kot? Twee jaar?)
• Dweilproduct gaan kopen. (Mr. Proper, kies ik dat?)
• Stof afdoen.
• Afwassen.
• Lavabo uitwassen.
• Dode muizen van onder mijn bed halen.
• De onoverzichtelijke stapel schoolpapieren uit het zicht halen.
• De onoverzichtelijke stapel niet-schoolpapieren uit het zicht halen.
• Tanden poetsen, wassen, haar kammen.
• Excuses bedenken voor de rommel die blijft liggen.
• Mopjes bedenken.

Reeds in orde:

• De naaktfoto van Wendy Van Wanten van de muur gehaald.