Mannenfilm.

Sommige films zijn nu eenmaal beter, als je er in compagnie naar kijkt. De meest ideale compagnie voor ‘The Hangover‘ zou zijn: zoveel mogelijk goedlachse maten-makkers en ik. Helaas voor mezelf; ik ging solo naar de film en zat midden in een massa mannelijke compagnies. Links van mij een bende dertigers met een goed gevoel voor humor. Rechts van mij een bende mannen-met-snor met een bulderlach waarop menig Hollywoordacteur jaloers zou zijn.

Mannen in massa’s zijn hilarisch. Bij elke quote over lazarus-zijn, wordt er herkenbaar gegrinnikt. Elk mopje, van redelijk subtiel tot ordinair platvloers, wordt nagezegd in de hoop om het niet te vergeten. En als er een blote tet van Heather Graham te zien is, wriemelt de hele zaal collectief met een broek vol goesting in zijn stoel. Wij –mannen- zijn voorspelbaar. Wandelende clichés. Stereotypes. En weet u wat? Soms vinden we dat niet eens zo erg. In een donkere zaal, met vooraan zo’n groot wit doek, zijn we toch onherkenbaar. Eens de lichten aan gaan, gedragen we ons weer zoals men verwacht dat we ons gedragen. Cool, nonchalant. En de film? Bwa, redelijk goed! Af en toe grappig, zonder meer. Kwestie van onszelf niet verdacht te maken.

Zal ik eens iets zeggen over de film? The Hangover is écht goed, voor u en uw maten. Als u –vergeef mij de woordkeuze- een ferm wijf bent, mag u ook nog binnen. Voor iets meer vrouwvriendelijke humor, en iets minder harige konten, kunt u beter naar ‘The Proposal‘ gaan.

Hey, ik begin eigenlijk wreed veel goesting te krijgen om opnieuw filmrecensies te schrijven.