Niets te verbergen.

We zaten in het eerste middelbaar. Eén van ons leerkrachten verwachtte inspectie en liep daarvoor weken van tevoren op de toppen van haar tenen. Inspectie is voor leerkrachten wat examens voor leerlingen zijn.

Om een lang verhaal kort te maken; de leerkracht ‘slaagde’ met veel pluimen voor de inspectie-oefening. Niet moeilijk; de les die we tijdens de inspectie zogezegd voor de eerste keer kregen, hadden wij in realiteit al twee keer volledig ingeoefend, en elke leerling die tijdens de bewuste les actief meewerkte, werd een zakje snoep beloofd.

Inspecties die op voorhand werden aangekondigd, hebben weinig nut. De mensen die gecontroleerd moeten worden, hebben tijd om zich voor te bereiden en zich te schikken naar de verwachtingen van de inspecteurs. Dergelijke inspecties krijgen nooit de dagdagelijkse gang van zaken te zien.

Alleen al daarom is de campagne van McDonalds niets meer dan een uitgekiende marketingcampagne. “Ja, u mag in onze keukens komen kijken, maar wel alleen op uitnodiging of als u ons op voorhand een seintje geeft.” Een mooie geste, maar niet meer dan dat.

“Schat, ik heb je niets te verbergen, maar je mag enkel op afgesproken tijdstippen thuis komen, tenzij je op voorhand een seintje geeft!” Iemand die zijn partner zo behandelt, maakt zich ongewild toch verdacht. Wat moeten we dan denken van McDonalds? Ik kan mij niet voorstellen dat ze iets te verbergen hebben, maar toch… We zullen maar vertrouwen op de Vaderlandse voedselinspectie, niet?