Vijftig jaar ‘Kind of Blue’.

“Wil je iets nieuws leren kennen, dan kun je het best bij het begin beginnen.” De wijsheid van mijn leraar Nederlands uit het eerste jaar secundair mag dan banaal en eenvoudig klinken, ze is daarom niet minder waar.

Wie even verder redeneert op het bovenstaande, zou tot volgend inzicht kunnen komen: “wie iets nieuw wil ontdekken, moet een beginpunt definiëren en ziet daarna wel hoe het loopt”.

Toen ik mij enkele jaren geleden begon te verdiepen in de jazz, zag ik aanvankelijk door het bos de bomen niet. Ik ging naar de bibliotheek, nam willekeurig cd’s uit de rekken en draaide die dan grijs. Die methode heb ik maar even toegepast, want ze had een averechts effect; hoe meer jazz ik ging beluisteren, hoe minder mooi ik het vond. Kenners beweerden dat het omgekeerd ging zijn.

Het kwam er op neer een beginpunt te bepalen, en van daaruit verder te trekken. Alpinisten vertrekken ook vanuit een basiskamp, om steeds hoger liggende kampen en uiteindelijk de top te bereiken. Met jazz is dat niet anders.

Mijn jazz-basiskamp was ‘Kind of Blue’ van Miles Davis. Het is een erg toegankelijke, vlot verteerbare plaat die toch met muzikaal meesterschap werd gemaakt. Men zegt over dit album wel eens dat het als beste jazzalbum van twintigste eeuw mag beschouwd worden.

Vanuit basiskamp ‘Kind of Blue’ vertrok de verkenningstocht naar andere jazz-oorden. “Ah, een zekere John Coltrane speelt saxofoon op ‘Kind of Blue’, die ga ik eens halen in de bibliotheek.” Al gauw leer je vele groten uit de jazzwereld kennen: John Coltrane, Miles Davis, maar ook talenten als Dexter Gordon, Charlie Parker en Duke Ellington.

Het fijne aan een basiskamp is dat je er steeds kan terugkeren. Regelmatig zal je in hoger gelegen kampen muziek aantreffen die behoorlijk hard tegen valt. Dan kan het geweldig deugd doen om terug te keren naar het oude vertrouwde.

Maandag 17 augustus 2009 was het precies vijftig jaar geleden dat ‘Kind of Blue’ verscheen. Voor mij een reden om de plaat na lange tijd nog eens van onder het spreekwoordelijke, want digitale, stof te halen.

Wat een heerlijk moment van herkenbaarheid was dat! Een beetje home, sweet home. Ondanks het feit dat er zoveel veel, zo oneindig veel mooie jazzmuziek bestaat, blijft die eerste plaat, die je zo aandachtig en intens beluistert hebt, toch iets bijzonder.

Bent u deze zomer op vakantie geweest? Dan weet u perfect wat ik bedoel met dat zalige ‘thuis komen’ gevoel.