Mathias D'Hondt blogt!

Sommigen zeggen van allochtonen dat ze lui zijn, anderen zeggen dat ze gediscrimineerd worden. Sommigen zeggen dat ze onze waarden en normen niet aanvaarden, anderen zeggen dat ze door onze maatschappij niet aanvaard worden. Sommigen zeggen dat ze agressief zijn, anderen noemen het assertief.

De meesten zeggen niets. Toch niet luidop. Maar iedereen heeft een mening, en als die al eens geventileerd wordt, is dat enkel tegen mensen waarvan men weet dat ze hetzelfde gedachtengoed delen. De mensen hebben schrik.

Af en toe wordt er toch iets gezegd. Men kiest dan voor wollig woordgebruik. Problemen en feiten worden met de grootste zorg zo mild mogelijk omschreven, in plaats van ze accuraat te gaan definiëren en aan te pakken.

Gelukkig komen er af en toe ook uitzonderingen in de media. Karin Heremans, directrice van het Koninklijk Atheneum van Antwerpen, bijvoorbeeld. Of Johan De Becker, korpschef van de politiezone Brussel-West.

Die twee trokken in het verleden met scherpe stellingen naar de kranten, en brachten daarmee bewust een discussie op gang. Dit heeft niet altijd geleid tot een oplossing voor een probleem, maar de wrevel bleef tenminste niet onderhuids zitten. Wrevel die niet aan de oppervlakte komt, zal altijd wrevel blijven.

Daarom zou het beter zijn dat mensen soms met hun vooroordelen en hun ongenuanceerde meningen naar buiten komen. Dat ze hun uitgesproken meningen spuwen. Dit, in combinatie met aandacht voor dialoog en oor naar elkaar, kan een strategie zijn die op termijn resulteert in een samenleving waar integratie niet louter een mooi woord blijft.

De buitenste laag van de appel is flink verzuurd, maar binnenin is er zeker nog voldoende hartig vlees te vinden. Het wordt tijd dat er door de verzuurde laag gebeten wordt. Op korte termijn zal dit voor veel commotie zorgen, op lange termijn voor een leefbare samenleving.

Heerlijke muziek van Editors. Ideaal om een namiddag voor school te werken.

Een tijdje geleden speelden Editors een akoestische sessie in de studio van StuBru, met onder andere een heel knappe versie van Papillon.

‘t Is feest, dit weekend. Kinepolis Gent neemt (eindelijk) de nieuwe inkomhal in gebruik, en ook de rest van het complex werd voorzien van een moderne look. Redenen genoeg om een feestweekend te organiseren, niet?

Dat is ook voor u goed nieuws! Want om de nagelnieuwe foyer te betreden, en daarna u billen in het zachte pluche te mikken, betaalt u dit weekend maar drie euro. Drie euro per persoon, per film. Dat is toch een mooie reden om eens naar Gent af te zakken, niet?

Als je een lief hebt, maak je het vanavond meteen af. Daarvoor heb je vanaf nu toch geen tijd meer! Je wil later een sociaal leven? Dan zit je hier niet op je plaats! Je zit hier niet om later rijk te worden, of om binnen vaste uren te werken. Je bent constant bezig! Journalist zijn is geen beroep, het is een attitude! En wil je nu, alsjeblieft, vechten voor die plaatsen op de eerste rij?

De docent ‘Film en documentaire’ met een statement van formaat.

Wat een verademing! Tijdens die twee jaar dat ik ‘handelswetenschapper in spé’ was, heb ik enkel les gekregen van academici. Dat zijn knappe bollen die zich in hun ivoren onderwijstoren nestelen en van daaruit jonge mensen vertellen hoe het er aan de voet van de toren aan toe gaat.

De docenten die ik nu heb, staan met beide voeten in de echte wereld. ‘t Zijn vakmensen. Rechters zullen wel weten hoe het juridisch systeem werkt, me dunkt. Sociologen die mediatrainingen geven, kunnen ‘journalisten in spé’ wel iets bijbrengen, me dunkt. Journalisten kunnen journalisten iets bijbrengen, me dunkt.

De eerste lesweek zit er bijna op. Ik ben een gelukkig mens. Het academische papegaaiwerk waaraan ik mij vorig jaar zo geërgerd heb, zal dit jaar minder noodzakelijk zijn. We mogen ‘bezig zijn’, kritisch en creatief. ‘t Is een andere aanpak, naar mijn gevoel een betere aanpak. Of laat het mij zo zeggen: voor mij persoonlijk is dit een betere aanpak.

We zijn nog maar vier dagen ver, maar ik heb nog geen seconde spijt gehad van mijn transfer.

Omdat u ongelijk had, als u er niet bij was.

U was het misschien uit het oog verloren, maar u heeft de laatste episode van de Frankrijktrip nog tegoed. Bij deze.

Ze gingen ons bij de botenverhuur niet liggen hebben, deze keer. We vertrokken ruim op tijd, opdat we onze lijven tijdens deze laatste dag zeker nog in zo’n welgevormd stukje namaak konden stoppen.

Oh, goed nieuws bij de aankomst! Deze keer was er wél iemand van de firma aanwezig… om te zeggen dat we niet mochten vertrekken. ‘Men voorspelt teveel regen, waardoor de Chassezac (de rivier, nvdr) te snel kan stijgen.’

Bummer, en ook wel: ‘Jan De Nul’. Daar stonden we dan; voor de tweede maal gestrand op een scheet van ons doel. Jakob en ik kochten in Les Vans nog een souvenir pour le dames en toen dropen we terug af. Voor de laatste maal de berg op, richting Saint-Mélany.

Samen met onze tristesse, begon ook de regen aan zijn jeremiade. Het zou de volgende morgen uitmonden in een flinke storm, waarvan wij de gevolgen enkel achteraf in het nieuws hoorden.

Of toch niet. De natte kleren die we er aan over hielden, die voelen we nog altijd aan ons billen kleven. Het is een gevoel als een ander, om de vakantie af te sluiten.

Aubenas, daar valt eigenlijk niet zoveel te beleven, en al zeker niet ‘buiten het seizoen’. Het enige wat we werkelijk bezocht hebben, is de église Saint-Laurent en de plaatselijke boulangerie aan de Dôme Saint-Benoît.

De souvenirwinkeltjes en gezellige terrasje in het centre ville waren gesloten, net als het office du tourisme.

Het Middeleeuws kasteel was wel nog te bezichtigen, maar enkele collega’s hadden bij temperaturen als deze geen zin om anderhalf uur in een (nochtans fris) kasteel rondgeleid te worden.

De verhoopte verfrissing vonden we in onze zwemplas aan de Pont de la Brousse. Jong geweld is eigenlijk toch snel tevreden; water, Willy Orka en goed weer. De namiddag was voorbij voor we het wisten.

Dat ‘s avonds de barbecue aangestoken werd, hoeft niet te verwonderen. Zo’n weertje mag het nog tot zaterdag blijven, vinden wij.

Geen zwemmen vandaag, en geen wilde plannen om in een boot een stevig beekje af te dalen. Gisteren bracht het vallen van de avond regen met zich mee, en die regen heeft vandaag ‘een dagje door gedaan’.

Oh, we zijn vier grote jongens. Wij trekken ons wel uit de slag. Gezelschapsspelletjes worden hier toch enkel in heuse marathons gespeeld. De Val van Rome werd bewerkstelligd in dik 3,5 uur. Naargelang uw interpretatie is dit ofwel heel snel ofwel ellendig lang. De pizza’s werden prompt gepromoveerd tot ‘werklunch’ over de middag.

Vier grote jongens blijven natuurlijk geen hele dag binnen. Weer of geen weer, gewandeld werd er. Het reservoir d’eau, het keerpunt van de wandeling, lag er bijzonder troosteloos bij. Edoch, alle dikke druppels op onze snoet ten spijt, hebben we toch genoten van de wandeling.

Morgen, donderdag, staat een uitstap naar Aubenas op het programma.

Samenvatting van de dag? Niets is gelopen zoals we gehoopt hadden, en we vonden dat niet eens erg.

Het plan was: we gaan naar Les Vans, kopen daar een pot choco (voor Pieter) en dan rijden we verder naar de kajak-startplaats.

Het is even anders gelopen. Toen we aankwamen in Les Vans, bleek alles daar gesloten te zijn. Middagpauzes tussen 12u en 16(!)u, wie verwacht dat nu? Pieter wilde choco kopen, en hij kon niet. Wij wilden informatie over de afvaart van de Gorges de Chassezac, maar het Office du Tourisme was gesloten. Aperitieven op een (marginaal, maar ach) terras was zowat het enige wat we konden doen.

Uiteindelijk hebben we choco gevonden, en zijn we aan de départ van de kajakafvaart geraakt. “Départ entre 10h et 14h.” “Seulement des départs de matin.” Veel moeite, weinig resultaat, en geen afvaart voor ons.

Ons noodplan was gelukkig niet minder mooi; la Grotte de la Cocalière is –naar eigen zeggen, en wij betwisten dat niet- één van de drie mooiste grotten van Frankrijk. Een kilometer, diep onder de grond, met een gids die een mondje Nederlands sprak. Absoluut de moeite waard!

De avond werd neergelegd met vis en pasta, een documentaire over religie (jaja!) en de manvriendelijke film ‘The Hangover’. Morgen staat er regen op het programma.