Mathias D'Hondt blogt!

Dat elk doet wat hij wil, natuurlijk, maar Halloween is absoluut niets voor mij. Sinterklaas, dàt is traditie. En de Paasklokken ook. Halloween heb ik leren kennen als een Amerikaanse traditie die door de Europese commerce geïmporteerd werd. Wij hebben daar geen voeling mee.

De kindjes mogen aan mijn deur komen bellen. Bang ben ik niet, tenzij ze last hebben van een lelijk hoestje. “Trick or treat?” “Euh, doe mij maar de trick.”

“Lees jij dan elke dag de volledige krant?” Die vraagt kreeg ik de afgelopen vijf weken regelmatig op mijn boterham. Meestal verried de manier waarop enige ironie. Tegenwoordig leest niemand nog de volledige krant. We hebben daar geen tijd meer voor. We nemen daar geen tijd meer voor. Het internet, meneer, is de nieuwe krant. Papier is te traag geworden.

Toch is het antwoord op de vraag: “ja, ik lees elke dag de volledige krant”. De afgelopen twee jaar had ik al een krantenabonnement, maar las ik eerder selectief. De sportkatern liet ik meestal links liggen. De zware economische artikels meestal ook, ondanks het feit dat ik toen nog handelswetenschappen studeerde.

Sinds ik journalistiek studeer, ben ik min of meer verplicht om van alles op de hoogte te zijn. Sport is even belangrijk als politiek, cultuur even belangrijk als economie. De krant volledig lezen is dus een must. Niet dat ik het niet graag doe, natuurlijk. En ja, ik lees de papieren krant en veel minder die online versie. Online is veel te vluchtig, papier heel geschikt voor achtergrond en analyse.

“Is dat serieus? Zotjes. Dat duur toch lang?” Welja, ik lees De Standaard en daarmee ben ik elke dag twee uur zoet. Daarnaast heb ik mij geabonneerd op Knack, om meer achtergrond te krijgen bij de actualiteit. Knack verschijnt eenmaal per week, en lees ik meestal niet volledig uit. Tenminste, niet als je Knack Focus en Weekend Knack meerekent. Het weekblad krijgt gemiddeld een uur aandacht per dag.

En verder? Soms koop ik eens Humo of een gespecialiseerd cultuurtijdschrift, als ik bijvoorbeeld met de trein onderweg ben of als er iets instaat dat mij écht interesseert. Het wetenschappelijk tijdschrift Eos lees ik ook graag, maar  daar kom ik meestal niet toe.

Oh, en boeken. Twee boeken per maand, dat leg ik mezelf op. Maar zelfs dat haal ik niet altijd. Het hangt er een beetje van af, hoeveel tijd ik ‘verspeel’ met het beluisteren van muziek, het bekijken van films of het werken in de cinema.

En u? Wat leest u zoal ‘om bij te blijven’?

Voor school was ik daarnet aan het grasduinen in mijn digitaal fotoboek, op zoek naar enkele opvallende beelden. Deze hebben de selectie niet gehaald, maar ze zijn toch veelzeggend, als je ze in serie bekijkt.

Tijdens het grote feestweekend in Schorisse, dat ondertussen alweer een aantal weken achter ons ligt, openden verschillende prominenten onze vernieuwde straat. Je had enerzijds de officiële opening, met minister Hilde Crevits in een glansrol:

Daarnaast mocht ook de kinderburgemeester de nationale driekleur doorknippen:

Over welke van de twee openingen zouden de mensen nu nog altijd spreken, denkt u? De ‘zwarte’ opening, of de kleurrijke opening? Inderdaad, ja.

Met gepaste trots kan ik u melden, dat ik zonet voor het eerst helemaal alleen een Ikeaproduct in elkaar heb geknutseld. Dat het om het meest eenvoudige cd-rekje ooit gaat, vertel ik u alleen maar voor de volledigheid. Dat het ongeveer anderhalf uur geduurd heeft ook. Dat u dus beter nooit aan mij komt vragen, om een volledige keuken in elkaar te zetten, dat spreekt voor zich. Vraag mij liever achteraf, om te komen eten, ofzo.

Daar stonden ze dan; voorovergebogen, met de vingers in de keel. Dat bier moest er uit, want de nacht was nog jong en eeuwig respect was nog vele liters bier van hen verwijderd.

Ze werden vastgehouden door collega-studenten, om te vermijden dat ze met hun façade in de goot zouden belanden, net zoals dat meisje een meter of twee verderop. De fles jenever had ze nog in haar hand, haar bewustzijn was ze verloren. Een jongen sloeg zachtjes op haar wang.

Er riep nog iemand naar mij: “twee euro en ge moogt een ei op mijn hoofd kapot slaan.” Zo te zien, had ze die avond al een hele omelet over haar hoofd gekregen. Waarom ze enkel nog ondergoed aan had, was mij een raadsel. Het kwik bleef die nacht zorgwekkend dicht bij de nul hangen.

Het was halftwee ‘s nachts. Wij hadden een pint gedronken in de Vooruit. Mijn kleren waren proper. Ik had ze zelfs nog aan. Mijn hoofd was nog fris en mijn spijsverteringsstelsel deed z’n werk nog in de juiste richting.

Ik ging slapen. De mannen boven de goot en het meisje in de goot vermoedelijk nog niet.

De nacht was nog jong.

Zou ik tijdens het referendum van aanstaande zondag in Antwerpen een stem mogen uitbrengen, het zou een njet worden. Er mag geen brug boven Antwerpen komen. Net zoals er geen brug boven Gent, Brussel, Oudenaarde of Oostrozebeke mag komen.

Veel doordachte argumenten heb ik daar niet voor. De laatste dagen heb ik vooral de neiging om het esthetisch te bekijken; een brug mag er op een maquette nog zo mooi uit zien, in de realiteit blijft het een log en lelijk betonnen gedrocht. De pijlers zullen voorgoed de prachtige kathedraal in de schaduw zetten. Het wegdek, vele rijstroken breed, zal een hypotheek leggen op heel wat Antwerpse wijken.

Meer kan een normale mens daar eigenlijk niet over zeggen, zelfs niet als je –zoals ik- de hele situatie nauwgezet in de media hebt gevolgd. Met ‘normale mensen’ bedoel ik: mensen die geen ingenieur zijn, geen bruggen- of tunnelexpert, geen stedenbouwkundige.

In een tunnel echt zo onveilig? Is boren onder Seveso-bedrijven echt gevaarlijk? Is de brug echt zo veilig als ze laten uitschijnen? Wie zal het zeggen? Experts van BAM? Experts die de tunnel ontwierpen? Wij van WC-eend, bevelen WC-eend aan?

Het is frustrerend, neen stemmen maar zelf geen alternatief hebben. In de media verschenen de laatste dagen nogal wat opiniestukken, die de opwaardering van de Liefkenshoektunnel als alternatief naar voor schuiven. De schrijfsels vertelden  een heel aannemelijk verhaal. Jammer genoeg ken ik de situatie ter plaatse niet, en kan ik daar dus geen mening over hebben.

Tot slot nog dit: “Een ring gaat bij mijn weten rond een stad, en er niet dwars door”. Of hoe een oudere Antwerpse dame het ‘neengevoel’ perfect weet te verwoorden.

De inwoners van de hoogste verdieping van ons kot hebben het nogal voor schoon vrouwvolk, dat is algemeen geweten. Toch heeft geen van ons een abonnement op een van de magazines die iedereen leest voor de goede interviews.

We waren dan ook enigszins verwonderd toen we begin deze week een aantal van die boekjes aantroffen, in de lavabo vlakbij de Heilige Troon. Een gulle schenker, want we weten niet wie zijn lectuur daar achter liet.

De kotdames hebben mij in verdenking gesteld. Geheel ten onrechte, natuurlijk. Maar waar rook is, is vuur. Enkele weken geleden heb ik, samen met de rest van de mannelijke bewoners, geprobeerd om de gang op te fleuren met een meterslange poster.

Edoch, die poster heb ik niet zelf gekocht, maar gekregen van een kenner ter zake. De verwarring is logisch, dames, maar in deze zaak pleit ik onschuldig.

Grauw. ‘t Is grauw buiten. En donker. Dezer dagen is het donker op tijdstippen waarop een zomeravond pas op gang komt.

Het haardvuur wordt warm gemaakt om een hele winter dienst te doen. Bedsteden worden voorzien van een extra laagje dons. De man met de pet tooit zich nu ook met een sjaal. De vrouw in de straat gaat bijna schuil achter haal rolkraag. Bouwvakkers gaan naargeestige maanden tegemoet.

De bomen gaan omgekeerd te werk; zij ontdoen zich van hun kruin en voorzien het bospad van een kleurrijk tapijt.

Ergens in de stad haalt een geldwolf de kerstverlichting vanonder het zomerstof. Ander proberen pompoenen met ogen en een mond te slijten. En van Sinterklaas wordt door velen beweerd dat hij een prematuurke is, geboren rond 15 november.

De herfst heeft zo z’n charmes, net als elk seizoen. Oh, binnen zes maanden en na een reeks obligate feestjes, is het alweer zomer. We leven op hoop.

‘Goedele’, ‘Els’, ‘Ilse’. Van mij mogen al die dames gerust een eigen personalitymagazine uitgeven. Maar waarom moet daarover telkens opnieuw zoveel heisa gemaakt worden? Ik, en bij uitbreiding de hele blogwereld, schrijven al jaren aan een stuk hele bladzijden vol met zever over onszelf.

Niets nieuws onder de zon, lijkt mij.