Voetbal.

Jean-Marie Pfaff zei ooit: “Ich dook in die Linkerhoeke, und die Bal kwamte auch in die Linkerhoeke”. Man en bal kozen voor dezelfde hoek, en werden samen onsterflijk. Een speling van het lot die Pfaff een flink aantal keer overkwam. El Sympatico werd onsterflijk door telkens opnieuw de juiste hoek te kiezen –de hoek waarin de bal zou terecht komen.

Om maar te zeggen: sport, dus ook voetbal, is relatief. Belangrijk, iets anders hoor je mij niet zeggen, maar relatief. Na een Tourrit van 200 kilometer, rijden alle renners –volgens het officiële klassement- binnen dezelfde tijd over de streep. Toch is er slechts één winnaar. Al de rest zijn verliezers, ook al hebben ze even snel gereden. Dat is sport. Dat is het relatieve aan sport.

Waar maken we ons de laatste dagen dan eigenlijk druk over? Elf spelers, getooid in een rood shirt, zijn die al die aandacht wel waard? Meer nog; verdient een voetbalploeg die de afgelopen twee maand niet op de groene mat heeft gestaan, überhaupt wel aandacht?

Misschien moeten we het volgende afspreken: we schrijven tot aan de vooravond van de volgende match niets meer over De Duivels. We zitten in een dal, dat weten we. We dulden zelfs een Nederlander als oppertrainer van de natie.

Wij hebben hem op die functie gegeven, nu moeten we hem ook z’n ding laten doen. Wil hij schoon schip maken, dan is dat zijn zaak.

Want stel dat onze Nederlandse hoop in donkere dagen iemand tussen de palen zet, die wél weer dezelfde hoek als de bal kiest. Dan loopt iedereen per direct terug met een drietand over straat. Dan zullen er in de schaduw van het Atomium wel weer supporterskoren gezongen worden. En dan zal niemand nog om de verklaringen van Stijnen malen. Zo relatief is voetbal.