Mathias D'Hondt blogt!

Het wordt stilaan een traditie als Pasen, Kerstmis en kontknijpdag. Wanneer de laatste blaadjes eindelijk van de bomen vallen, en de eerste winkeluitbaters de kerstverlichting in de vitrine hangen, zien we ook Karl Vannieuwkerke opduiken in de Vlaamse culturele centra. Al voor het vierde jaar brengt de sportjournalist een overzicht van het afgelopen wielerjaar.

Vertellen doet Vannieuwkerke vanuit een zeteltje, aan de meet van een kermiskoers. Geflankeerd door een koelbox en met een boekje op de schoot. Want zo heeft hij het naar eigen zeggen graag. Het is een schitterende en veelzeggende manier om een voorstelling over dé volkssport bij uitstek, het wielrennen, te openen.

In Wielerjaar 2009 passeren alle belangrijke momenten van het afgelopen wielerseizoen de revue op het centrale projectiescherm. We zien Tom Boonen opnieuw afzien tussen Parijs en Roubaix, we zien Mark Cavendish de hele Champs-Elysées bij elkaar sprinten en we zien Cadal Evans de regenboogtrui in de armen sluiten. Les Supappes zorgen voor aangepaste muzikale begeleiding.

We zien ook een vrolijke Frank Vandenbroucke op café zitten, lachend met een imitator die daar aanwezig was. Die imitator staat ook op het podium tijdens Wielerjaar 2009. Dankzij hem kan Vannieuwkerke gesprekken voeren met Patrick Lefevre en met Marc Coucke, met Johan Museeuw en met Bart Wellens. Maar vooral de gesprekken met VDB blijven hangen. Die zijn grappig en ontroerend. Maar vooral: ze zijn levensecht. Even hoopten we dat het niet een imitator was, die daar zat, maar God himself.

Wielerjaar 2009 is een uitgekiende productie, boordevol subtiliteiten die we u niet gaan verklappen. Vannieuwkerke neemt zijn publiek op interessante wijze mee op sleeptouw doorheen zijn jaaroverzicht. Hij beheerst de kunst van de fijne humor goed, weet ook intiemere momenten een plaats te geven en houdt er bovenal een aangenaam tempo op na. We zagen en hoorden een ideale mix van muziek, beelden, vertelsels en geënsceneerde stukjes.

We kunnen alleen maar besluiten: wielerliefhebber, koop een van de laatste tickets voor deze voorstelling. Dit is, na de Ronde van Vlaanderen en de Tour, het mooiste wielerevenement van het jaar.

Het Genootschap Onze Taal, een vereniging voor taalliefhebbers, verkoos Twitteren als woord van het Jaar 2009. Daarmee koos de vereniging dit jaar eindelijk opnieuw voor een woord dat vrij regelmatig in de media opduikt, in tegenstelling tot vorige jaren. Of het moet zijn dat u swaffelen (2008) of bokitoproof (2007) wel regelmatig gebruikt.

Twitteren betekent zoveel als korte berichtjes online plaatsen op de socialenetwerksite Twitter. Het woord kwam regelmatig in het nieuws omdat enkele bekende mensen het gingen gebruiken als communicatiemiddel. Voorbeelden zijn Oprah Winfrey (http://twitter.com/oPRAH) en Lance Armstrong (http://twitter.com/lancearmstronG), maar de lijst is natuurlijk een pak langer.

Alle media-aandacht ten spijt, blijft Twitter in Vlaanderen een randfenomeen. Het aantal mensen die actief gebruikt maakt van de service is beperkt. Veelal zijn het marketing- of communicatiespecialisten, met een voorliefde voor alles wat met ‘online’ te maken heeft. In ons land zijn Facebook en Netlog veel populairder. Natuurlijk, Facebooken of Netloggen bekt veel minder goed. Het oor wil ook wat.

De volledige lijst van Woord van het Jaar 2009 ziet er als volgt uit:

1. Twitteren
2. boekestijntje, als zijnde een ondoordachte uitspraak, gevolgd door excuses. Het woord werd ontleend aan een Nederlandse politicus, Jan Boekestijn. Het is jammer dat dit woord op de tweede plaats staat, omdat het enkel voor onze noorderburen herkenbaar zou kunnen zijn. Wij spreken toch ook niet over een Dewinterke doen (Een ondoordachte uitspraak doen, zonder excuses).
3. kopvoddentaks: belasting op hoofddoeken. Het woord werd bedacht door de Nederlandse politicus Geert Wilders. Een populistische politicus als Wilders doet wel meer boude uitspraken, maar het debat rond de hoofddoeken was wel een belangrijk thema in 2009. Moest kopvoddentaks in deze lijst? Een randgeval.
4. vaccinatieangst: angst om zich te laten inenten tegen de Mexicaanse griep. Waarom zou dit woord typerend zijn voor 2009? Vaccinatieangst kan toch ook voor andere inentingen bestaan?
5. deeltijd-WW: tijdskrediet, maar dan de naam die de Nederlanders er aan geven. Een verwijzing naar de economische en financiële crisis.
6. Mexicaanse griep: spreek mij gerust tegen, maar dit is toch geen woord? In de lijst Begrip van het Jaar zou dit misschien wel thuis horen.
7. Koninginnedagdrama: verwijst naar de aanslag op de Nederlandse koninklijke familie in Apeldoorn. Een woord dit niet algemeen gebruikt kan worden, en een woord dat absoluut niet kenmerkend is voor de samenleving in 2009.
8. mama appelsap: in anderstalige liedjesteksten Nederlandse woorden en/of zinnen herkennen. Mama appelsap is een hype geweest op internet, maar ook niet meer dan dat.
9. vuvuzela: Zuid-Afrikaans blaasinstrument dat voor controverse zorgde tijden een voorbereidingstoernooi voor het WK voetbal in Zuid-Afrika. Om eerlijk te zijn: hier had ik nog nooit van gehoord.

Conclusie: in de lijst staan heel wat woorden die –naar mijn bescheiden mening-niet typisch of typerend zijn voor het jaar 2009. Schrap daarbij nog eens alle woorden waarmee Vlaanderen geen affiniteit heeft, en je kan enkel besluiten dat Onze Taal een irrelevante lijst heeft opgesteld. Op de winnaar na: dat Twitteren het woord van het jaar 2009 is, daar kunnen we mee leven.

Trouwens, het woord van het jaar in de Verenigde Staten is defriending of unfriending. Als je aan defriending doet, ben je bezig met vrienden en/of contacten te verwijderen van je profiel op de socialenetwerksite. We komen dus weer wat achter, zo blijkt.

‘Music’, hét lijflied van alle muziekliefhebbers, in een platte en lineaire Regiversie. Het moest er ooit van komen natuurlijk. Maar dat John –Mister Proms- Miles hieraan heeft meegewerkt, dat verwondert mij.

Het nummer bestaat naar het schijnt al een tijdje. Ik hoorde het daarnet voor het eerst, in de kleedhokjes van het GUSB. En ik vind het maar niets, dat kon u al raden.

John Miles, verdorie toch!

Een paar weken geleden kregen enkele klasgenoten en ik zin om ‘iets te doen met alles wat we op school leren.’ We willen meer doen dan enkel de teksten schrijven die als schoolopdracht gevraagd worden.

Al snel groeide het idee om een aantal krachten te bundelen en samen een online jongerenmagazine op te richten. Jongeren, waarmee we bedoelen dat het magazine door jongeren gemaakt wordt. Het is geen uniek project, maar we zijn overtuigd dat we er iets van kunnen maken.

Het vage idee kreeg na heel wat brainstormen geleidelijk aan vorm, en sinds begin deze week is het heel concreet geworden: er is een website en die wordt in gereedheid gebracht om gelanceerd te worden. Ons project bestaat echt, want het staat op internet!

Binnenkort, het zal nog een dag of vijf duren, bezorg ik u de naam en de bijhorende url. Eerst moet er nog getest worden, en moet er inhoud verschijnen. Vooral dat laatste is nu nog spannend: we zijn allemaal eerstejaarsstudenten journalistiek, hebben nauwelijks ervaring en we weten zelfs niet van elkaar wie waar goed in is.

Spannend is misschien wel het juiste woord.

Het is bijzonder confronterend om jezelf opnieuw te horen in een video- of geluidsopname. Zeker als je, zoals ik vorige week, een zelfevaluatie voor je neus had liggen, om na te gaan wat je van je eigen taal vindt.

Amai, en ik die dacht dat mijn uitspraak al bij al nog mee viel. Draaide dat even anders uit. De twee puntjes die ik op mijn formulier had aangeduid, waren een slechte ‘s’ en een slecht –lees: veel te snel- ritme bij het spreken.

Helaas, het lijstje is nog langer en bevat nog een aantal typisch Oost-Vlaamse ‘afwijkingen’: de tweeklanken zitten niet juist en ook aan pittigheid ontbreekt het wat. Het is [huijs] en [auwto], [Tsunamie] en [Pizza], zulke dingen.

Vier aandachtspuntjes dus. Dat zal niet op één-twee-drie opgelost zijn, denk ik. De taalbegeleiding telt nog vijf workshops. Daarna zal het waarschijnlijk logopedie worden. Iemand die volgend jaar voor het medium ‘radio’ wil gaan, moet nu eenmaal mooi spreken. Gelukkig woon ik in de ‘juiste’ provincie, volgens de logopediste van de workshops. West-Vlamingen en Antwerpenaren zijn nog slechter af.

Genoeg geschreven, lijkt mij. Ik ga nog wat oefeningen doen met een kurk  tussen mijn lippen. Om mijn verticaliteit de verbeteren, haja! Voor één keer krijgt u er geen foto’s bij.

Al een geluk dat mijn blog niet telt als whereabout, want anders was ik de laatste tijd al (te) veel niet in orde geweest.

Anyhow, vanavond ben ik de hele dag op de baan voor NOOTuitgang, morgen zit ik in Antwerpen, op Crossing Border Festival.

Hou u goed, ondertussen.

Het resultaat van een hele middag zoeken naar bladspiegels en schreefloze lettertypes, witmarges en opvallende logo’s.

Ondergetekende mag nog een beetje opruimen, lijkt mij.

Kijk eens aan. Op een geheugenkaartje dat we per ongeluk in Frankrijk lieten liggen, heb ik daarnet nog een mooie reeks foto’s gevonden die ik nam tijdens het grote feestweekend in september. De eerste foto werd genomen tijdens ‘Schorisse probeert te zingen’, de tweede foto toont bisschop Van Looy die net ‘De Zullezitter’ had ingewijd. ‘t Waren schone tijden, die tijden.

‘

(Omdat een eerbetoon er beter laat dan nooit komt.)

Graatmager, maar bijzonder energiek. Dat is het beeld dat This is it toont van Michael Jackson. De King of Pop was slechts enkele maanden geleden ijverig aan het repeteren aan wat zijn laatste grote concertreeks had moeten worden, toen zijn hart plotseling besloot om te stoppen met kloppen. Michael Jackson is niet meer.

This is it, de film, werd uitgebracht om geld in het laadje te brengen, zoveel is duidelijk. De productie van de afscheidstournee was vergevorderd en organisator AEG Live had al flink wat geïnvesteerd. Met een montage van beelden die gemaakt werden tijdens de repetities, probeert men de financiële put te vullen. Begrijpelijk.

Desondanks is de film een mooi eerbetoon geworden aan een van de grootste entertainers allertijden. Want dat was hij. Muzikaal gezien was hij een trendzetter. Hij zette zowel standaarden met zijn muziek, als met zijn videoclips en zijn dansbewegingen.

Zijn privéleven was voer voor de boekskes. Niet belangrijk, toch niet in die mate dat met het steeds opnieuw moest publiceren. De verhouding tussen de muzikale aandacht en de aandacht voor zijn privéleven zat de laatste jaren helaas grondig fout.

Dat is niet het geval in This is it. De aandacht gaan hier volledig naar het muzikale aspect van MJ. De manier waarop hij perfectionist was. Het feit dat hij zich als absolute leider van de organisatie profileerde. We zien hoe de crew zich dubbel plooit om zoveel mogelijk aan de wensen van Jackson te voldoen.

Men toont ons hoe goed Jackson nog steeds zong. Of hoe slecht, in sommige nummers. De film besteedt aandacht aan de dansmoves van Jackson, aan zijn onnavolgbare bewegingen. We zien hoe hij eist dat zijn dansers die ook kunnen. This is it geeft en mooi beeld van hoe Michael Jackson was als hij met zijn muziek bezig was.

Laat ons de vakliteratuur over deze Grote Meneer zorgvuldig verbranden, en zijn cd’s zorgvuldig bewaren. This is it. De nalatenschap is mooi.

(En bij wijze van afsluiter: Thriller, de meest legendarische videoclip van Michael Jackson; 10 minuten –een kortfilm- met de beroemde dansscène.)