Mathias D'Hondt blogt!

Gezelligheid op kot.

Read the rest of this entry »

Het jaar 2009, het laatste van dit decennium volgens velen, moet het meest bewogen jaar zijn in mijn al bij al nog jeugdig bestaan. Niet dat er zoveel veranderd is. Met de familie en de gezondheid is alles prima in orde, dank u wel. Ik ben nog altijd samen met een magnifieke vriendin en ik werk nog altijd voor dezelfde film-toon-firma.

Rustige vastheid, op een detail na: de situatie op school. In dat verhaal zat het afgelopen jaar een pointe waar menig poëet jaloers op zou zijn. Ik ben opnieuw van nul begonnen, in een nieuwe studierichting en dito school. Change bleek hip te zijn. Een kort relaas.

Eind januari 2009, niet eens zo gek geleden, was ik nog een student handelswetenschappen. Na de examenreeks van die maand, bleek dat ik al genoeg buizen had verzameld om een middelgrote stad van een nieuw rioolnet te voorzien. Toen moest de tweede helft van het academiejaar nog volgen. Nu, goede schoolresultaten zijn nog nooit mijn specialiteit geweest –de papa vertelt er u bij een frisse pint vast meer over- maar toen begon het toch wat uit de hand te lopen.

Misschien nog erger dan de harde cijfers, was het feit dat de goesting er niet meer was. Een gevoel dat al een tijdje latent in mijn hoofd zat, kwam steeds prominenter aan de oppervlakte: handelswetenschappen is niets voor mij. Te moeilijk, te technisch, te academisch.

Aan het einde van het academiejaar, misschien zelfs nog voor de resultaten er waren, werd de knoop doorgehakt; ik zou opnieuw beginnen, iets helemaal anders gaan studeren.

De eerste semester in de journalistiek zit er ondertussen ook al op. Zoals al vaker gezegd op dit blog: so far, so good. Dit is absoluut wel wat ik wil doen, en dat merk ik aan het enthousiasme en de tijd die ik de afgelopen maanden aan schoolwerk heb besteed. De examens staan nu te loeren, en ik ben net zo benieuwd als u naar de afloop.

2009 was voor mij, in z’n geheel gezien, een goed jaar. De eerste zes maanden gingen in dalende lijn, de andere zes in stijgende. Hopelijk volgt er eind januari een eerste, tijdelijk hoogtepunt. Een rapport zonder buizen. Een primeur, maar dat is toch waar elke journalist op jaagt?

Zo, kijk eens aan: het is kerstavond! Het is al kerstavond.

De vakantie tot nog toe was een sneltrein die met een rotvaart de dagen voorbij ging. Ik heb veel gestudeerd, en voor het eerst tikte de klok niet trager tijdens de uren achter het bureau. Ik heb ook genoten van Music for Life, van de vele leuke platen die gedraaid werden en van de warme sfeer die het programma uitdroeg.

Nu is het kerstavond. Al kerstavond. De feestdis staat klaar, denk ik. Vanavond liggen de schoolboeken niet open, en staat de computer niet aan. Op kerstavond mag dat allemaal niet, naar ‘t schijnt. De voeten en benen onder tafel schuiven, dat mag wel. En cadeautjes geven ook.

Naar ‘t schijnt.

Deze foto komt alvast niet op onze kerstkaart, maar qua warming up kon het tellen.

Voor Pressee schreef ik de artikels ‘Vlaanderen for life’ en ‘De film die nooit goed kan worden’. Uiteraard schreven de collega-redacteurs ook nieuwe artikels.

Allen daarheen?

Nu ik veel met taal in het algemeen, en het Nederlands in het bijzonder, bezig ben, is het Groot Dictee der Nederlandse Taal een erg aantrekkelijke uitdaging voor mij geworden. Ik vond het echt jammer dat ik de live-uitzending op tv niet gezien heb, anders had ik zeker meegeschreven. Nu heeft er mij iemand een klein stukje uit het dictee voorgelezen, bij wijze van test.

Voorlopig is het Groot Dictee nog veel te hoog gegrepen. Ik slaag er nauwelijks in m’n eigen blog fautenvrij te houden, laat staan dat ik alle Nederlandse spellingsregels perfect beheers en beschik over een astronomische woordenschat. Nochtans noodzakelijke eigenschappen om het dictee tot een goed eind te brengen:

Tweemaal ’s weeks gaat ze een dagje statten, waarbij ze als een kenau in exprestempo alle jezusfreaks die de Heer en Zijn werken prijzen omverloopt, diverse rollatorrijpe oudjes meesleurend die aan het nordicwalken zijn, en dat alleen omdat ze een nieuw eau de toiletteje heeft gespot.

Zou u deze alinea perfect geschreven hebben? Proficiat. Ik had twee fouten: statten en exprestempo. Twee fouten in één alinea, dat is –uh- niet zo goed en nogal frustrerend. Way to go, lijkt mij.

(Het volledige dictee op De Standaard Online)

‘t Is halftwee, zondagnacht, en ik heb net mijn handboek over de Nederlandse grammatica gesloten. Excuseer mij dat ik u hiermee lastig val, maar ik ben best trots op mezelf. Werken voor school, tot halftwee ‘s nachts? Dat heb ik nog nooit –lees dat met de nodige nadruk- gedaan. Zelfs niet toen ik de dag erna een redelijk gek examen boekhouden had, waarvan ik nauwelijks iets begreep.

De examens komen er aan! En ik ga mij eens volledig smijten.

Ziehier: Jakob, as he is. Een van de eerste foto’s die ik nam met een 50mm-lens.

Dat kleine dingetje is heerlijk om mee te werken. Het neemt heel scherpe foto’s in slechte lichtomstandigheden. Zoals hier op de trein: nauwelijks helder omgevingslicht en toch was een flits niet nodig. Achteraf werd enkel een klein beetje contrast toegevoegd.

Zo’n 50mm is dus ideaal om te gebruiken in donkere dagen als deze. Meer van dat!

(Binnenkort, misschien.)(Grote foto hierzo.)

Exact een jaar en oneffen geleden was ik samen met enkele toenmalige collega-studenten de laatste hand aan het leggen aan een groot businessplan in het kader van het vak Creatief Ondernemen. Ik was verantwoordelijk voor de eindredactie. Dat betekende dat ik soms tot in de late (vroege?) uurtjes teksten zat na te lezen om waar nodig te verbeteren. Ondanks het feit dat handelswetenschappen geen studierichting is waar taal centraal staat, moet zo’n businessplan toch ook taalkundig in orde zijn.

Ik heb dankzij dat vak twee dingen geleerd. Primo: schrijven en teksten verbeteren, dat is volledig mijn goesting. Secundo: creativiteit kan je niet aanleren, hoe graag de profs van Hogeschool Gent dat ook zouden willen.

Echt waar! Ze zeiden: “creatief zijn, dat moet niet in jou zitten. Dat kan je leren.” Nonsens, uiteraard. Creativiteit is een talent, en een talent kan je niet ‘aanleren’, dat moet ‘in je zitten’. Ikzelf kan absoluut niet tekenen, en ik mag nog zoveel oefenen als ik wil, ik zal het nooit kunnen. Verder dan krampachtige pogingen om ‘volgens de regeltjes’ te tekenen, zal ik nooit komen. Het zal nooit spontaan zijn.

Een van de trucs die we vorig jaar moesten toepassen, was die van het associatief denken. Je hebt een probleem X, en dat ga je oplossen door met een aantal mensen te brainstormen, vertrekkende van een bepaald woord. Ik zeg maar iets: muizenval.

Bijvoorbeeld: wij moesten een businessplan uitschrijven voor de opvang van jongdementerenden, vertrekkende van het woord muizenval. Die sessies hebben bijzonder weinig opgeleverd, dat hoeft geen betoog.

Creativiteit, creatieve oplossingen en –ideeën komen niet op commando. Dat moet er plotseling zijn, en soms, heel vaak, komt het niet. Dan zit je met een writer’s block, in een creatieve dip. Dan is er geen inspiratie. Inspiratie, nog zo’n woord. Inspiratie en creativiteit zijn zielsverwanten.

Wat die profs de handelswetenschappers daar leren, houdt mijns inziens geen steek. Het zijn geforceerde methodes om de studenten iets aan te leren dat hen toch niet interesseert. Want, laat ons daar eerlijk in zijn, academici die economie studeren, die zijn niet geïnteresseerd in creatief zijn. Toch niet in creatief zijn in de kunstzinnige betekenis van het woord. Het zijn mensen die inzicht hebben, die op bepaalde vlakken technisch heel sterk zijn.

Maar gevoel voor originaliteit, om iets te bedenken dat geen oplossing op een vraagstuk is, dat is niets voor die mensen. Dat boeit hen niet, en dan moet je het hen niet opdringen met geforceerde methodes. Ieder zijn vak, dat lijkt mij het best.

(Bij de weg: ik weet dat ik hier enorm generaliseer. Uitzonderingen zijn er altijd en overal. Ik beschrijf hier enkel mijn aanvoelen, na twee jaar handelswetenschappen en een semester journalistiek. Ben ik fout, beste economisten, beste handelswetenschappers? Des te beter!)

(Oh, en ik wil zeker niet pretenderen dat ik een creatief mens ben, creatiever dan de mensen waar ik vorig jaar mee gewerkt heb. Verre van! Maar ik voel mij perfect in de journalistiek, een gevoel dat ik in de handelswetenschappen nooit had. Ik trek daar mijn conclusies uit.)

Weet u nog dat ik u vertelde over een nieuw projectje van enkele klasgenoten en mezelf? Wel, u krijgt hier de primeur om even een kijkje te gaan nemen!  De website heet ‘Pressee’ (www.pressee.be) en heeft als bedoeling de lezer continu te voorzien van interessante artikelen, andere invalshoeken, hier en daar een opinie, enzovoort, enzoverder.

U merkt het: we hebben de grenzen van de site nog niet uitgezet. Alles kan, en alles mag. Voorlopig toch. We laten het ding z’n gang gaan, en we zien wel waar we uitkomen. Het is tenslotte een speeltuin, en probeersel van enkele mensen die nog lang geen journalist zijn.

Ik hoop alvast dat Pressee u kan boeien, en dat we u ook daar af en toe over de vloer krijgen.