Parabel.

Dinsdagavond, café ‘t Vat is af. Bij Mariette. Een aantal vrolijke mannen vergapen zich aan een kleine beeldbuis in een verre hoek. Niet godsdienst is opium voor het volk, maar voetbal. Zet drieëntwintig mannen en een bal op een veld, en het gepeupel blijft rustig. En als ze slaan, slaan ze op elkaar, dus zelfs daar stelt zich geen probleem.

Aan de toog zit een potige jongeman, voorovergebogen. Hij kijkt diep in z’n lege glas, want daar is, naar men zegt, de wijsheid te vinden. Het is halfnegen, de dag voor het examen. En het is 1-0.

De krullenkop bestelt nog een pint. Moed indrinken, nog zo’n inzicht. Mariette, een schat van een vrouw en behoorlijk van rad van tong, heeft het niet voor die volkse gezegden. Gemeend bezorgd vraagt ze het hoopje ellende wat er scheelt, waarom hij zo ostentatief de toog zit aan te staren.

“Ah, ‘t examen morgen gaat niet lukken, hé madam.”

Mariette tapt zichzelf ook een pint en schuift een barkruk bij. “En je denkt dat, door je eens goed te bezatten, de situatie gaat veranderen? Aan opgeven is niets mis, maar je moet er wel een goede reden voor hebben. Heb je die?”

“Neen.”

“Wel dan. Aan mijn toog is gaan plaats voor zelfbeklag. Naar échte miserie wil ik luisteren. Heb je geen grote problemen, dan moet je of naar het voetbal kijken, of boven je boeken hangen. Het liefst van al, wil ik dat je voor het tweede kiest. En dan kan je me morgen komen vertellen hoe goed het wel gegaan is.”

De dag erna zat de jongeman opnieuw in ‘t Vat is af. Het examen was een ramp geweest. Natuurlijk. Rome is ook niet op een dag gebouwd. Maar hij had er wel weer zin in gekregen, en dat is zoveel als de “goed begonnen” in het spreekwoord. Hij wilde Mariette bedanken, viel over zijn woorden, en bestelde dan maar een cola.