Mathias D'Hondt blogt!

Met de Omloop Het Nieuwsblad raast het wielerpeloton vandaag voor het eerst dit jaar over de Vlaamse wegen. De Omloop is sinds enkele jaren opnieuw een echte Gent-Gent, dit jaar met start en aankomst op het mooie Sint-Pietersplein.

Ik ging in de voormiddag de sfeer gaan opsnuiven op het plein. Het fijne aan wedstrijden als de Omloop Het Nieuwsblad is dat men geen draconische veiligheidsmaatregelen voorziet. De supporters, die ondanks de regen massaal op het appel aanwezig waren, konden tot aan de ploegbussen gaan en de renners reden door het publiek heen naar de start en maakten tijd om hier en daar een ‘poot’ te zetten. Het onthaal werd verzorgd door VRT-journalisten Michel Wuyts (Sporza TV) en Carl Berteele (Sporza Radio).

Sommige mensen zullen mij en alle anderen op het plein wel voor zot verklaren –“wie gaat er nu een hele voormiddag in de regen staan”. Maar het is op zo’n ‘start’ altijd fun en heel gezellig. En helemaal anders dan op het voetbal, lijkt me.

Voor wie graag wat meer foto’s bekijkt, plaats ik nog de link naar Flickr.

Al dat gedoe over voetbal altijd, over Standard en Anderlecht die kei-goe-maat gespeeld hebben in een Europese competitie. Over Club Brugge dat ook kei-goe-maat gespeeld heeft maar net-niet-hé-maat doorstoot naar de volgende ronde. Daarover wordt gesproken, met overgave en passie. Vreemd toch dat niemand met dezelfde vurigheid over, ik zeg maar iets: de daling van de belastingen spreekt.

Maar ‘t zal aan mij liggen. Voor mij is voetbal niet meer dan tweeëntwintig man rond een bal, en af en toe een arbiter die van zijn oren maakt. En de supporters, dat zijn drankorgels die zichzelf voor de match de vernieling indrinken en dan op alles slaan wat een ander kleurtje draagt. Inderdaad, voetbal is voor mij een lange stereotiep.

Maar hey! Neem mij eens mij naar een voetbalmatch. Ik heb dat, eerlijk waar, nog nooit gedaan. Misschien voel ik dan ook die voetbalemoties, die drang om mijn stembanden uit mijn keel te schreeuwen. Misschien zal ik dan met mijn mond vol hotdog de scheidsrechter uitmaken voor het vuil van de wereld. Oh, en liedjes zingen! Daar doe ik zeker aan mee! Dat zijn er toch altijd van een soort zonder tekst en melodie, en daar ben ik toevallig erg goed in.

Echt waar, neem mij eens mee naar het voetbal. Anders zal ik nooit een échte vent worden, zo zegt men.

Op de tram zie je een afspiegeling van de buurt waar je door rijdt. Nu zie je mensen met een hoedje en vlechtjes, vijf haltes verder zijn dat allemaal mensen met een lang kleed. Alleen in de meer chique buurten gaat de stelling niet op. Chique mensen rijden met een tweede wagen, en niet met de tram. Het was zaterdag, halfnegen en ik reed door een buurt waar huidskleur een variabele is.

Vooraan zaten twee bijzonder blanke meisjes, kortgerokt en rondborstig, een mens kon er moeilijk naast kijken. Ze waren vrolijk aan het kwetteren over vanalles en nog wat –tenminste, dat denk je als je er geen jota van begrijpt. Ze gingen een stapje in de wereld zetten, zoveel was duidelijk.

De jongen met Aziatische roots, die tegenover de meisjes zat, wist geen blijf met z’n ogen. Hij concentreerde zich dan maar op de muziek die via witte oortjes zijn hoofd binnendrong. Iets te luid om gezond te zijn.

Twee mannen van Noord-Afrikaanse afkomst zaten achteraan. Ze spraken op een geagiteerde manier over hun werk. Hun Nederlands was onberispelijk, hun arsenaal aan krachtwoorden was bovengemiddeld omvangrijk.

Midden van hen zat een rasechte autochtoon. Hij las in Knack. Op het naïeve af geloofde hij gedurende die tramrit in de multiculturele samenleving, ondanks alle onheilspellende artikels waarmee het boekje in zijn handen de aandacht wilde trekken. Tijdens die twintig minuten op de tram was de integratie een succes en was er geen sprake van wij-zij.

Toen hij van de tram stapte, zag de Knack-lezer een groepje jongeren naderen. Allochtonen. Hij ging verder, de ene hand rond zijn gsm, de andere rond de portefeuille. Onbewust, maar toch. Om de hoek dacht hij aan Tom Naegels: “Waarom denken we automatisch het slechtste als we een groepje allochtonen op straat zien”. Een mentaliteitswijziging is één van de dingen die we nodig hebben. Evenzeer bij ‘wij’, als bij ‘zij’. We kunnen niet op de naïeve tram blijven zitten.

En de wereld draaide verder, zoals hij dat twintig minuten eerder ook deed.

Professor Hendrik Vos (Universiteit Gent) gaf een eerste gastcollege in het kader van onze seminariereeks. Het ging over ‘Europa’ en ‘de media’, en over hoe het komt dat de Europese Unie zo zelden de kranten en nog veel minder de audiovisuele media haalt.

Een van de conclusies was dat de Europese instellingen lange tijd amper moeite gedaan hebben om met de media te communiceren over hun werk. De laatste tijd probeert met wel om het beter te doen, onder andere via het YouTube-kanaal EU Tube. Volgens professor Vos vindt de EU dat het een zeer geslaagd initiatief is, al zal dit filmpje (NSFW) er waarschijnlijk voor iets tussen zitten.

Maar! Er is beterschap op komst. In de tweede helft van het jaar wordt België voorzitter van de Europese Unie. Naar aanleiding daarvan organiseren de verschillende regeringen van ons land een conferentie over communicatie tussen overheden en de media. In onderstaand filmpje, gericht aan communicatie-experts, ligt men de bedoeling bij de conferentie toe en nodigt men de experts uit om eraan deel te nemen. Geef toe, de bedoeling is goed, de uitwerking net iets minder. (En kijk ook zeker eens naar de laatste dertig seconden, bij ‘contact’.)

Wij zijn onlinemensen! Wij zijn altijd en overal online, en iedereen kan ons altijd en overal volgen. Op Facebook zetten we foto’s online, op Twitter laten we aan de wereld weten wat we aan het uitspoken zijn. We zijn sociaal, we staan permanent in verbinding met onze contacten. Contacten die we in het echte leven misschien niet kennen. Tik onze naam in Google in, en je komt iets te weten over ons. En we vinden dat niet eens erg. We zijn ijdeltuiten.

Misschien zijn we ook wat arrogant, nemen we teveel foto’s van anderen en zetten we ze ook online. Zonder toestemming. Misschien Twitteren we wel eens over iemand, zonder dat hij/zij het weet. Misschien denken we soms te weinig na voor we verbinding maken met het internet. Het is een mentaliteitsverschil, maar iedereen heeft het recht om zelf te bepalen hoe aanwezig dan wel afwezig hij/zij op het internet is.

Voor ons, onlinemensen, is het niet evident om constant te moeten nadenken over hetgeen we online willen zetten. We hebben het gevoel dat we rijden met een handrem op. We begrijpen niet waarom dit of dat niet online mag staan. En de offlinemensen begrijpen niet waarom het wél online moet staan.

Het is zoeken naar een evenwicht tussen de grote massa, die liever grotendeels anoniem op het internet vertoeft, en een kleine schare mensen die vaak online zijn, en die heel gemakkelijk een krachtig medium hanteren. Begrip van beide kanten, daar komt het (ook hier) op aan.

(Ik weet het, ik schreef net een blogpost zonder pointe. Het zijn een aantal bedenkingen die ik maakte. Zijn wij te arrogant in ons online gedrag? Of zijn het ‘de anderen’ die maar sneller moeten evolueren, die zich moeten schikken naar de nieuwe mogelijkheden van de moderne technologie?)

Afgelopen donderdag was er een discofeestje bij ons op kot. Dat de sfeer er goed in zat, bewijst het filmpje en de foto’s. Bij deze, speciaal voor iedereen die niet op Facebook kan/wil.

Het filmpje:

De foto’s:

Voor daMusic heb ik de afgelopen dagen de coördinatie van de valentijnsspecial voor mijn rekening genomen, romanticus die ik ben. Vandaar dat het hier opnieuw wat stiller was. Als alles goed gaat staat de special zeer binnenkort online. We geven een aantal suggesties voor mooie valentijnsalbums. Het album 19 van Adele is er een van. Wat een muziek, zeg!

Groot nieuws! Flair heeft ontdekt dat de lezers van het blad ‘stout’ zijn, genre overspel en vuile manieren op openbare plaatsen. Heren, mijn madam leest Eos, en die van u?

Toen we gisteren rond halfelf op kot aankwamen, was het meteen van dat. Gezelligheid in de keuken. Het zou een eind na middernacht worden, en dat voor de eerste avond. Dat belooft voor de rest van het semester, met donderdag al het eerste feestje.

En kijk! Onze halve Hollandse is ook terug! Gedaan met de rust! Nou, welkom terug, Evelien.

Ha, vakantie! We zijn er een dag of drie tussenuit geweest in Limburg, aan de oevers van de Maas. Geen drukte, geen krant, geen verplichtingen. Alleen ‘s morgens en ‘s avonds eens internet, om toch een beetje op de hoogte te blijven.

We hebben Thorn en Stevensweert bezocht. En we hebben gefietst! Zeventig kilometer. Ze-ven-tig! Vraag maar niet hoe onze benen en onze billen achteraf aanvoelden…

(Ok ok, ze voelden aan alsof we een hele dag op een stoel vol duimspijkers gezeten hadden.)

De twee weken vakantie zitten er bijna op. Laat die tweede semester maar komen, ik heb er zin in!