Voetbal.

Al dat gedoe over voetbal altijd, over Standard en Anderlecht die kei-goe-maat gespeeld hebben in een Europese competitie. Over Club Brugge dat ook kei-goe-maat gespeeld heeft maar net-niet-hé-maat doorstoot naar de volgende ronde. Daarover wordt gesproken, met overgave en passie. Vreemd toch dat niemand met dezelfde vurigheid over, ik zeg maar iets: de daling van de belastingen spreekt.

Maar ‘t zal aan mij liggen. Voor mij is voetbal niet meer dan tweeëntwintig man rond een bal, en af en toe een arbiter die van zijn oren maakt. En de supporters, dat zijn drankorgels die zichzelf voor de match de vernieling indrinken en dan op alles slaan wat een ander kleurtje draagt. Inderdaad, voetbal is voor mij een lange stereotiep.

Maar hey! Neem mij eens mij naar een voetbalmatch. Ik heb dat, eerlijk waar, nog nooit gedaan. Misschien voel ik dan ook die voetbalemoties, die drang om mijn stembanden uit mijn keel te schreeuwen. Misschien zal ik dan met mijn mond vol hotdog de scheidsrechter uitmaken voor het vuil van de wereld. Oh, en liedjes zingen! Daar doe ik zeker aan mee! Dat zijn er toch altijd van een soort zonder tekst en melodie, en daar ben ik toevallig erg goed in.

Echt waar, neem mij eens mee naar het voetbal. Anders zal ik nooit een échte vent worden, zo zegt men.