Taal.

Plots kom je in een wereld terecht waar taal belangrijk is. Waar men met woorden een boodschap overmaken. Ze zeggen: “je moet de krant lezen”. Je doet dat. En je gaat letten op de woorden en zinnen die gebruikt worden, op de manier waarop de schrijver geen enkel woord lukraak in de tekst zet maar enkel woorden gebruikt waarmee hij betekenis wil geven. Je gaat goed geschreven teksten appreciëren. Want ondanks alles wat gezegd wordt, verschijnen er mooie stukken tekst in de Vlaamse kranten.

Je krijgt honger naar meer… meer taal. Taal die niet in de kranten en tijdschriften staat, maar in boeken van auteurs allerhande. Mensen die weten hoe ze hun taal moeten hanteren. Woordkunstenaars. Ze laten woorden rijmen als ware het dat die woorden enkel voor die ene rijm bedacht werden. Je leest zinnen waarvan je denkt: “dju toch”. En die woorden en zinnen ga je opschrijven in een schriftje. Ik heb zo’n schriftje. Negorij staat erin. Ontluiken ook. En zinnen als “God schiep de dag, en wij sleepten ons erdoorheen” uit De Helaasheid der Dingen. Proza en poëzie.

Zo breidt ‘s mans vocabularium en taalgevoel uit. Woorden met betekenis onthouden en gebruiken. Er een nobele sport van maken om heel specifiek uit te drukken wat je bedoelt. Niet blijven schipperen tussen zin en onzin, maar mikken op doel. Het doel van die ene zin. Je gaat Anders Gaan Lezen, op zoek naar het ritme dat de auteur voor ogen had, zowel in interviews als in literatuur als in … Je gaat meer en meer bewust om met alle taal die rondom jou opduikt.

Het is een beetje mijn verhaal na enkele maanden journalistiek. Op mijn eigen tempo, ver weg van alle schoolse verplichtingen en resultatendwang zoek ik naar al het mooie dat al geschreven is. In boeken en af en toe in een dichtbundel. Maar ook in kranten en magazines. Want die vakmensen slagen er dikwijls in om veel te zeggen in weinig ruimte, en om hun boodschap heel aanschouwelijk neer te pennen.

Taal is een hobby geworden. En passie is niet ver weg.