Zomertijd.

Het terras van den bompa heeft discreet zicht op de grote baan, en ligt aan het straatje naar het kerkhof. We noemen het wel eens de Boulevard Cimetière. Op het terrasje staat een tafel, een parasol en drie stoelen. Tijdens de zomermaanden slijten we er oudemensengewijs onze dagen. Hij is oud, ik doe alsof, en met een eeuwigheid aan vakantie voor de boeg is dat niet eens tijdsverlies.

We zitten daar, wachtend tot er iets of iemand voorbij komt, hetzij op de grond, hetzij in de lucht. We geven commentaar op alles wat passeert, frank en vrij, ongegeneerd. Het gaat over “dju toch, die tractors van tegenwoordig zijn toch grote machines” en over “die mens is dertig jaar geleden zat van zijn trap gevallen, en mist sindsdien zijn linker kleine teen”. De voorbeelden zijn fictief, want als er nu iets is wat oude mensen niet doen op hun terras, dan is het faits divers onthouden.

Wanneer er niets of niemand te zien is, en dat gebeurt wel vaker in Schorisse, geven we commentaar op alles wat de radio ons voor de voeten werpt. Over de politiekers, de weermannen en de festivalgangers. Er zijn geen heilige huisjes, maar pas op: God Ziet Ons.

Zo schrijdt de tijd voorbij in Schorisse. We zeggen goeiedag tegen al wie op de Boulevard passeert, we drinken voldoende fris water, of iets sterkers, en we vergeten vooral hoe laat, of misschien zelfs al later, het is.