We schrijven een week voor het vaderland geruild wordt voor een vakantiebestemming. Alles verdwijnt stilaan in reiskoffers, er wordt naar de bibliotheek en de apotheek gegaan en er wordt geen eten meer gekocht, want alle restjes in de ijskast moeten op.

Als alles volgens schema verloopt, is er de dag voor het vertrek nauwelijks nog iets van eten of propere kleren te vinden in huis. Alsof we op voorhand al boete doen voor het aangename leven dat ons wacht in het verre vakantieland. Iedereen krijgt een laatste, nauwkeurig gewogen portie restjes en wisselt een laatste keer van t-shirt. Het is pas als de reis begint -twaalf uur in een kleine wagen- dat het feest begint, want in vergelijking met al het voorgaande is zelf een picknick op een parking langs de autosnelweg een feestmaal.

Eenmaal ter plaatse kan de pret helemaal niet meer op: het leven is op vakantie een lange aperitief, we slepen ons van maaltijd naar maaltijd en tussendoor rusten we uit. We leven als God in Frankrijk, want de weegschaal hebben we thuis gelaten. Die kon er écht niet meer bij in de volgestouwde wagen.

En zo besteden we onze tijd op vakantie: alles kan, niets moet. We vragen ons af hoe het met de katten gaat, of er al een regering is en stiekem kijken we ernaar uit om terug huiswaarts te keren.

Dit is wat er gebeurde. Ik koop mijn treintickets haast altijd aan een automaat, dat gaat (ondanks de snelheid van die machines) sneller dan aanschuiven aan een loket. Zondag had ik een Gopass nodig. De automaat aanvaardde mijn betaling maar startte daarna opnieuw op. Een biljet heb ik nooit gezien.

Oh, geen probleem. Met automaten zijn er af en toe problemen, dat is in de cinema net hetzelfde. Ik ging dus aan het loket mijn probleem uitleggen.

-”Goeiemiddag meneer, ik heb net aan uw automaat een Gop…”
-”Sorry, dat is mijn automaat niet. Ik doe enkel internationaal verkeer, en dat is binnenlands verkeer.”
-”Maar u werkt wel voor de NMBS. Zoals ik al zei, ik heb betaald aan de automaat, maar dan is er iets misgelopen en ik heb geen biljet gekregen.”
-”Oei, ja. Mijn vriendin heeft dat onlangs voorgehad en dat is miserie hoor. Bewijs maar eens dat je het biljet niet gekregen heb. Ik werk voor de spoorwegen, en zelfs ik heb ferm moeten zagen om het geld terug te krijgen. Aan loket 10 gaan ze u verder helpen.”

Dat belooft niet veel goed. Aan loket 10 ging het er als volgt aan toe:

-”Oei, die automaten, tja… Ik zal u een klachtenformulier meegeven, stuur zeker ook uw rekeninguittreksel mee en hopelijk bezorgen ze zo snel mogelijk uw geld terug. Meer kan ik voor u niet doen.”
-”Dus ik moet nu een nieuw ticket kopen?”
-”Ja.”

Wat een service! Dat automaten stuk gaan, daar heb ik alle begrip voor. Maar dat ze bij de spoorwegen vinden dat dat meer mijn dan hun probleem is, daar kan mijn verstand niet bij. Een Gopass kost 50 euro, wat als ik niet voldoende geld bij had om een ander ticket te kopen? Waarom kunnen de loketbediendes niet, zoals wij in de cinema wel kunnen, zien of er iets misgelopen is met de automaat. En waarom heeft er niemand de moeite gedaan om zijn gat van zijn stoel te heffen en te gaan kijken wat er met die automaat aan de hand was! (Papier op, printer defect,…)

Neen, ik ben niet te spreken over de NMBS. De laatste tijd heb ik al heel vaak een aansluiting of de laatste bus gemist omwille van vertragingen die niet aangekondigd waren. Als klant ben ik bereid om heel flexibel te zijn, maar dan moeten zij dat ook zijn. Ze hadden zich op z’n minst kunnen verontschuldigen en moeite gedaan hebben om mij zo goed mogelijk te helpen.

Het resultaat ziet u hieronder. iMovie is, in vergelijking met Windows Movie Maker, snel, intuïtief en logisch. Aan onderstaand filmpje heb ik een uurtje gewerkt, inclusief importeren van het beeldmateriaal. In tegenstelling tot mijn ervaringen met de software van Microsoft, deed de Apple-software gewoon wat het moet doen.

De MaBook staat ondertussen een maand op mijn bureau, en ik heb er nog geen moment spijt van dat ik de switch gemaakt heb!

We zitten daar, wachtend tot er iets of iemand voorbij komt, hetzij op de grond, hetzij in de lucht. We geven commentaar op alles wat passeert, frank en vrij, ongegeneerd. Het gaat over “dju toch, die tractors van tegenwoordig zijn toch grote machines” en over “die mens is dertig jaar geleden zat van zijn trap gevallen, en mist sindsdien zijn linker kleine teen”. De voorbeelden zijn fictief, want als er nu iets is wat oude mensen niet doen op hun terras, dan is het faits divers onthouden.

Wanneer er niets of niemand te zien is, en dat gebeurt wel vaker in Schorisse, geven we commentaar op alles wat de radio ons voor de voeten werpt. Over de politiekers, de weermannen en de festivalgangers. Er zijn geen heilige huisjes, maar pas op: God Ziet Ons.

Zo schrijdt de tijd voorbij in Schorisse. We zeggen goeiedag tegen al wie op de Boulevard passeert, we drinken voldoende fris water, of iets sterkers, en we vergeten vooral hoe laat, of misschien zelfs al later, het is.

De Presidenten from De Presidenten on Vimeo.

‘Alors on dance’ is momenteel dé zomerhit in wording, maar of Stromae, de man die het nummer maakte en op dit moment erg populair is, ook een topmuzikant is, lijdt, met alle respect, toch enige twijfel.

Het digitaal signaal gaat ongetwijfeld voor een ware revolutie zorgen, ten huize van. We gaan programma’s kunnen opnemen! Om later te bekijken! Mag ik u kussen op zaterdagavond! Boer zoekt vrouw om halfdrie ‘s nachts! U moet weten, wij zijn er nooit toe gekomen om een videorecorder in huis te halen. Opnemen is dus écht iets nieuws voor ons.

Oooh! Het is zelfs nog mooier, hebben ze beloofd. Je kan je Digicorder programmeren vanop afstand! Er is een website! Een! Website! Dat betekent dat ik vanop mijn kot naar hartenlust dat Ding kan doen zwoegen. Ik ga alles opnemen denk ik; Familie en Thuis en Schlagershows op Duitsland. Om dan achteraf nooit te bekijken, natuurlijk, zo gaat dat met die dingen.

De technologie jong, die staat niet stil. Onze papa ook niet, al zullen al die extra knopjes ongetwijfeld voor het nodige, welja, gemompel zorgen.

Want zo gaat dat. Zolang ik op mijn kot of op school ben, is er geen vuiltje aan de lucht. Maar wanneer ik mij tussen de twee bevind, een klein stukje openlucht-in-de-stad, nauwelijks anderhalve kilometer lang, ja dan gaan de hemelsluizen open. Dan vallen de oude wijven, als ware het een uitstap van de bond der gepensioneerden, met hopen uit de lucht, vergezeld van hagelbollen als knikkers zo dik. Dan vinden de globale luchtstromen het nodig om het vaderland te voorzien van een teveel aan hernieuwbare energie.

U wilt bovenstaande situaties liever vermijden? Stuur mij een berichtje, vraag waar ik ben! Als ik “onderweg” antwoord, trek dan met spoed naar uw huis-tuin-en-keukenschuilkelder.

(Epiloog: de jas die de mama best mooi vond, en die ik bijgevolg draag, heeft geen kap.)

Misschien heb je zin om een journalistiek verslag te schrijven van de gebeurtenis. Als je dat doet en naar mij doormailt, dan beloof ik je alvast enige feedback op je artikel. Maar meer nog: het beste verslag publiceren we in De Standaard.

Een fijne uitdaging voor iemand die journalistiek studeert. Kans maken om een tekst die je zelf schreef in De Standaard te zien verschijnen, is altijd leuk. Maar voor mij was het nog veel meer om de feedback te doen. Het is van zo’n mensen dat je veel kan leren.

De deadline lag op dinsdag om 15 uur. Er was dus niet veel tijd om iets bij elkaar te schrijven, zeker omdat ik die dag ook les had. Omdat mijn verslag niet weerhouden werd door de ‘jury’, plaats ik hem hieronder. De tekst die het wel haalde, vind je ondertussen op de site van De Standaard. Mijn mening over dat verslag hou ik voor mezelf. Nu wacht ik enkel nog op de feedback op mijn artikel. Belofte maakt schuld.

De kermisuitbaters van de halfvastenfoor op het Gentse Sint-Pietersplein wisten niet goed wat hun overkwam. Ook de barmannen van de Overpoortstraat bleven maandagavond lange tijd technisch werkloos. Studerend Gent was voor een keer niet te vinden in de klassieke oorden van plezier, maar blies massaal verzamelen in de zalen van Kinepolis. Daar vond voor de elfde keer de Nacht van het Examen plaats. Er daagden zo’n tweeduizend studenten op om te strijden voor de eer –en voor de auto.

De studenten die deelnamen aan het examen waren stuk voor stuk gemotiveerd. Om een ticket te bemachtigen, moesten ze een voorronde spelen op het internet. Hoe sneller het correcte antwoord gegeven werd –bij voorkeur om middernacht- hoe meer punten er te rapen vielen. Door het systeem aan Facebook te koppelen, konden de spelers zien hoe goed (of hoe slecht) hun Facebook-vrienden het deden. Competitie binnen de competitie, als het ware. De pret werd enkel bedorven door enkele onverlaten die moedwillig de juiste antwoorden van Wikipedia weghaalden.

Quizmaster van dienst op maandagavond was bijna-Slimste Mens ter Wereld Peter Vandermeersch, algemeen hoofdredacteur van De Standaard. Hij loodste de examinandi doorheen de 35 vragen, van geschiedenis over sport tot Vlaamse meezingers. Wie op zijn onderarm alle namen van de federale ministers had genoteerd, was er aan voor de moeite. Wie wist voor welke volleybalploeg Kristof Hoho speelde, of wat het voltooid deelwoord van ‘updaten’ is (geüpdatet, nvdr) kwam wel een heel eind weg. Dat je maar beter ook eens de liedjesteksten van Luc Steeno en Sandra Kim had doorlopen, daar had niemand op gerekend. Zou Peter Vandermeersch zelf de vragen opgesteld hebben?

Studenten die het niet onder de markt hadden, losten dat op hun eigen manier op. Antwoorden volgens een bepaald patroon (“Het is lang geleden dat ik C nog eens aangeduid heb”) of per ongeluk eens ‘scheef kijken’, het zijn technieken die ze maar al te goed onder de knie hebben. Haast niemand stoorde zich er écht aan. Een enkeling vroeg voor de zekerheid of er een giscorrectie aan de orde was, wat niet het geval was. De jury paste het wedstrijdreglement al even studentikoos toe als de deelnemers zelf.

Na het zware werk kregen de studenten een avant-première van een film en een prijsuitreiking gepresenteerd. Daarna staken ze het water over, de Kantienberg op, richting Overpoortstraat. Dat heet traditie te zijn, na een examen.