Toch vind ik het bijzonder jammer dat mijn blog zo leeg bleef de laatste maanden. Het kriebelt elke dag om te schrijven, maar er kwam wel altijd iets tussen: schoolwerk, naar de cinema gaan, en zo voort, en zo verder. Er stond erg veel tekst in het mapje ‘concepten’, en die heb ik daarnet allemaal weggegooid. Vanaf 1 juli wil ik elke dag schrijven. Over de vakantie, over politiek, over de komkommertijd, over mijn -morgen mag ik om mijn resultaten, dan zien we of het zo is- dolce far niente. Tot dan!

De reden dat het hier zo kalm is, is deze keer trouwens technisch van aard. Mijn computer is stuk, waardoor ik moet delen met bereidwillige mensen, broers bijvoorbeeld. Er is tijd om schoolwerk te maken, maar helaas niet altijd om onzin op een blog te schrijven. Wie weet betert dat wel, als de neef-technicus het een en ander hersteld heeft.

Aan de toog zit een potige jongeman, voorovergebogen. Hij kijkt diep in z’n lege glas, want daar is, naar men zegt, de wijsheid te vinden. Het is halfnegen, de dag voor het examen. En het is 1-0.

De krullenkop bestelt nog een pint. Moed indrinken, nog zo’n inzicht. Mariette, een schat van een vrouw en behoorlijk van rad van tong, heeft het niet voor die volkse gezegden. Gemeend bezorgd vraagt ze het hoopje ellende wat er scheelt, waarom hij zo ostentatief de toog zit aan te staren.

“Ah, ‘t examen morgen gaat niet lukken, hé madam.”

Mariette tapt zichzelf ook een pint en schuift een barkruk bij. “En je denkt dat, door je eens goed te bezatten, de situatie gaat veranderen? Aan opgeven is niets mis, maar je moet er wel een goede reden voor hebben. Heb je die?”

“Neen.”

“Wel dan. Aan mijn toog is gaan plaats voor zelfbeklag. Naar échte miserie wil ik luisteren. Heb je geen grote problemen, dan moet je of naar het voetbal kijken, of boven je boeken hangen. Het liefst van al, wil ik dat je voor het tweede kiest. En dan kan je me morgen komen vertellen hoe goed het wel gegaan is.”

De dag erna zat de jongeman opnieuw in ‘t Vat is af. Het examen was een ramp geweest. Natuurlijk. Rome is ook niet op een dag gebouwd. Maar hij had er wel weer zin in gekregen, en dat is zoveel als de “goed begonnen” in het spreekwoord. Hij wilde Mariette bedanken, viel over zijn woorden, en bestelde dan maar een cola.

Nu, aan de vooravond van mijn eerste examenreeks new style heb ook ik last van flauwe benen en een maag die stiptheidsacties uitvoert. Zenuwen, nerveusiteiten, zulke zaken. Omdat ik voor het eerst denk dat het wél gaat lukken. Komiek, niet?

Bij deze wens ik iedereen die de komende dagen en weken examens heeft, veel succes! Dat het een lange grote vakantie mag worden!

Jeroen: ‘[…] en ze namen een bol en trokken daar alle lucht uit, en vulden die dan opnieuw met chemische stoffen. Er ontstonden reacties en als resultaat verkregen ze eiwit. En eiwit is… de basis van DNA, inderdaad.’

Mathias: ‘Eiwit is de basis van chocomousse.’

Evelien: ‘Ja, dat dacht ik ook.’

Om maar te zeggen: de examens zijn gedaan, en dat is niets te vroeg.

Examenpraat over balpennen? Ja?

Goed. Balpennen was het gespreksonderwerp in onze kotkitchen deze avond. Over de puntdikte, de kleur, de manier waarop ze in de hand liggen, hoeveel we er leeg schrijven per examenperiode en over hoe duur die dingen eigenlijk wel zijn.

Denk nu niet dat wij allemaal zot zijn -toch niet volledig. ‘t Is gewoon een gebrek aan betere onderwerpen. ‘De balpen’ is een nieuw element in het rijtje van de typische student-examenperiode-onderwerpen: het weer, het slechte weer, les intempéries, de school, light-boursin, Frank De Winne, Goedele Liekens en bh-loze vrijdag. Als het maar hersenloos is, ziet u.

Nu, om tot de pointe van dit hele verhaal te komen: het maakt mij echt helemaal niet uit met welke balpen ik moet schrijven. Ik schrijf met wat ik her en der te pakken krijg. Momenteel zijn balpensponsors van dienst Kinepolis, Klara en Radio 1, samen goed voor 7 balpennen van allerlei pluimage. Ik ben een gemakkelijke tiep op dat gebied.

Het is wat anders dan die kotvrouwen hier.

Toen in 1908 Henry Ford startte met de productie van de T-Ford, waren er 7882 verschillende handelingen nodig voor de fabricage van de auto. In zijn autobiografie schreef Ford dat van die 7882 gespecialiseerde taken, 949 ‘sterke en gezonde mannen’ vereiste; voor 3338 waren mannen met een normale fysieke conditie vereist, terwijl de rest grotendeels kon worden uitgevoerd door vrouwen en grote kinderen. En, zo ging hij nogal koeltjes verder, we berekenden dat 670 functies konden worden vervuld door mannen zonder benen, 2637 door mannen met één been, twee door mannen zonder armen, 715 door mannen met één arm en 10 door blinde mannen.

Uit het hoofdstuk ‘het wetenschappelijk management als een rationeel managementmodel: Taylorisme’. Is vandaag de dag zo goed als verdwenen, naar het schijnt. Gelukkig maar.

Keihard blokken en obsessief met je studies bezig zijn, wordt immers maatschappelijk beloond. Je krijgt betere punten, hogere graden, betere stageplaatsen… Ons studiesysteem is ook nog steeds te veel gericht op het letterlijk reproduceren van leerstof. Wie nooit een les mist en veel studeert, haalt vaak goede resultaten. De verleiding om je daarop blind te staren, is reëel.

(Bron: Kirsten Plessers De Standaard)

Denk daar gerust het uwe van. Dat doe ik ook.

Enfin, terug naar de feiten. Lucas en ik zaten aan de toog, pratend over de dingen des leven. Over het weer, over Frank De Winne en over het weer daarboven bij Frank.

Ok, nee. We waren niet aan het praten. Een stuk in onze kraag aan het drinken, komt beter in de buurt. Drinken, om te vergeten. Zo doen echte mannen dat. Heb je een probleem? Drink! En het zal verdwijnen. Want problemen, die hadden we alletwee. Alleen als je flink in nesten zit, ga je naar café Afrit 3’.

Uiteindelijk zijn we toch beginnen praten, Lucas en ik. Over wie nu het diepst in de miserie zat. Ik had de dag erna een moeilijk examen, Lucas had een gat in zijn tuinslang. Ik zei: ‘Beter een gat in uw tuinslang, dan een tuinslang…’ Hij kon er niet om lachen. Hij vond een tuinslang geen voorwerp om mee te lachen. ‘En’, ging hij verder, ‘ik vind een tuinslang veel belangrijker dan een examen statistiek’. Ikzelf ben daar nog niet helemaal uit.

Wie de man was met het grootste probleem, daar zijn we nooit achter gekomen. We kunnen beide niet zo goed drinken, en nog voor er goed en wel een gesprek was, overheerste de zattemanspraat al.

Hoofdpijn was er. En alles in’t dubbel. Toch gingen we met een goed gevoel buiten. Onze problemen lagen een flinke roes verwijderd van ons, en dat volstond. Voor even.

Harde feiten zijn veel interessanter. Bijvoorbeeld:

Vrouwen spenderen drie jaar van hun leven aan ‘zich klaarmaken’. Per dag is dat gemiddeld 40 minuten in de badkamer, en als ze uitgaan loopt dat op tot een 1 uur en 12 minuten. Die 40 minuten bestaat uit 12 minuten douchen, 2 minuten afdrogen, 5 minuten insmeren, 10 minuten drogen en brushen en 11 minuten kleden.

Mannen spenderen in hun leven drie maand aan het wachten op de vrouw, die zich aan het klaarmaken is. Dat is een halfuur per week.

(De bron is een podcast van StuBru, uitgebracht op 30/11/2007, die ik gisterenavond nog eens beluisterd heb.)

Geef toe. Qua good-to-know-gehalte halen de harde feiten het toch ruimschoots van de wazige kansen afkomstig uit een opinipeiling aka steekproef. Niet?

Dus: statistiek, weg ermee! Misschien!

(Ik ben aan het zwanzen geslaan. Ik weet het.)