Vlaanderen Muziekland gaat ook de komende weken door. Beleef het eens, als je in de buurt bent. Je krijgt gratis en voor niets je Dagelijks Aanbevolen Hoeveelheid Muziek voorgeschoteld, en de optredens brengen je gegarandeerd in een vrolijke vakantiestemming.

Wat meer foto’s hierzo.

Marcel Vanthilt

Om te beginnen: Marcel Vanthilt krijgt voor zijn presentatie een MIA voor de meest ergerlijke gastheer van het nog prille jaar. Geen idee waarom hij zo nodig grappig wilde zijn. De slotshow van Music for Life presenteerde hij sober, en die was voortreffelijk. Tijdens de MIA’s probeerde hij de vlotte jongen uit te hangen, maar het lukte absoluut niet. We hadden haast heimwee naar Peter Van de Veire, die de vorige editie mocht presenteren.

Tijdens de live-uitzendingen werden tal van awards uitgereikt. Door de strot geramd, is misschien een betere uitdrukking. Binnen elke categorie werden vier genomineerden voorgesteld, en onmiddellijk daarna werd de winnaar bekend gemaakt. Waarom groep A of zanger B gewonnen heeft, dat kregen we niet te horen. Van enige achtergrond was er in het hele concept geen sprake. Van transparantie ook niet.

Eerlijk? De show deed aan als een bv-feestje, waar de kijker even mocht binnen gluren om te zien hoe goed de Vlaamse zangers, zangeressen en bands wel zijn.

Goed in hun vak: muziek maken. Maar iets zinnigs zeggen nadat ze een MIA in ontvangst mochten nemen, dat zat er nauwelijks in. “Vive le roi” en “Bedankt Lernout & Hauspie”, zeiden die van Absynthe Minded. Lady Linn kwam niet verder dan grijnzen en wat bedankjes en Daan leek, zelfs na de vierde keer, nauwelijks in staat om een zin te zeggen met daarin een onderwerp, wat werkwoorden en dergelijke meer.

Je zou bijna van een verademing kunnen spreken om Jasper Erkens op het podium te zien. Die kwam bij de kijkers niet over als een parkiet op speed, én hij speelde een muzikaal rijke versie van ‘Waiting Like a Dog’. Met dank aan alle muzikanten van het jaar. Oh, en Bart Peeters niet vergeten. De enige man, presentator inbegrepen, die met de nodige rust een aantal dingen zei die betekenis hadden.

Geef Vlaanderen alsjeblieft muziekprijzen met meer inhoud en achtergrond. En laat de show op één draaien rond die achtergrond. Al die categorieën zijn op de duur storend, het zijn toch altijd dezelfde mensen die genomineerd waren. En geef de muzikanten niet zomaar een vrijgeleide om vanalles te leuteren op nationale televisie. Die mensen hebben iets te vertellen, maar laat het aan professionele tv-mensen over om naar die boodschap te ‘vissen’.

Nu, aan de vooravond van mijn eerste examenreeks new style heb ook ik last van flauwe benen en een maag die stiptheidsacties uitvoert. Zenuwen, nerveusiteiten, zulke zaken. Omdat ik voor het eerst denk dat het wél gaat lukken. Komiek, niet?

Bij deze wens ik iedereen die de komende dagen en weken examens heeft, veel succes! Dat het een lange grote vakantie mag worden!

Een tijdje geleden speelden Editors een akoestische sessie in de studio van StuBru, met onder andere een heel knappe versie van Papillon.

Ik ging rond negen uur een kijkje nemen in de stationswijk, waar Coco Jr werd verwacht.

Tot mijn grote verbazing viel er, toen ik aankwam, amper volk te speuren rond het podium. Geen publiek, op enkele terrasjesmensen na. Toch vreemd, want Coco Jr is nu toch een artiest die –ook in Ronse- bekend is.

Coco Jr liet het niet aan zijn hart komen, en werkte een erg energiek optreden af. Samen met The All Stars bracht hij aanstekelijke mix van pop-rock en reggae (wat horen wij hem graag reggae zingen!) met veel ruimte voor improvisatie. Het was aanvankelijk hard werken, maar uiteindelijk kreeg hij er toch wat ambiance in.

Organiseer dit optreden eender waar in Vlaanderen, en je krijgt een zwoel zomerfeest. In Ronse komt men niet verder dan de prille lente. Wat is dat toch met Ronse? Is het dan toch waar dat ze daar enkel ‘buiten komen’ voor de Bommels, de Braderij en de Fiertel?

Meer foto’s in de Flickrset Coco Jr and The All Stars, Ronse Opscène 2009.

Insluiten werd uitgeschakeld; volg alsjeblief deze link.

Wie even verder redeneert op het bovenstaande, zou tot volgend inzicht kunnen komen: “wie iets nieuw wil ontdekken, moet een beginpunt definiëren en ziet daarna wel hoe het loopt”.

Toen ik mij enkele jaren geleden begon te verdiepen in de jazz, zag ik aanvankelijk door het bos de bomen niet. Ik ging naar de bibliotheek, nam willekeurig cd’s uit de rekken en draaide die dan grijs. Die methode heb ik maar even toegepast, want ze had een averechts effect; hoe meer jazz ik ging beluisteren, hoe minder mooi ik het vond. Kenners beweerden dat het omgekeerd ging zijn.

Het kwam er op neer een beginpunt te bepalen, en van daaruit verder te trekken. Alpinisten vertrekken ook vanuit een basiskamp, om steeds hoger liggende kampen en uiteindelijk de top te bereiken. Met jazz is dat niet anders.

Mijn jazz-basiskamp was ‘Kind of Blue’ van Miles Davis. Het is een erg toegankelijke, vlot verteerbare plaat die toch met muzikaal meesterschap werd gemaakt. Men zegt over dit album wel eens dat het als beste jazzalbum van twintigste eeuw mag beschouwd worden.

Vanuit basiskamp ‘Kind of Blue’ vertrok de verkenningstocht naar andere jazz-oorden. “Ah, een zekere John Coltrane speelt saxofoon op ‘Kind of Blue’, die ga ik eens halen in de bibliotheek.” Al gauw leer je vele groten uit de jazzwereld kennen: John Coltrane, Miles Davis, maar ook talenten als Dexter Gordon, Charlie Parker en Duke Ellington.

Het fijne aan een basiskamp is dat je er steeds kan terugkeren. Regelmatig zal je in hoger gelegen kampen muziek aantreffen die behoorlijk hard tegen valt. Dan kan het geweldig deugd doen om terug te keren naar het oude vertrouwde.

Maandag 17 augustus 2009 was het precies vijftig jaar geleden dat ‘Kind of Blue’ verscheen. Voor mij een reden om de plaat na lange tijd nog eens van onder het spreekwoordelijke, want digitale, stof te halen.

Wat een heerlijk moment van herkenbaarheid was dat! Een beetje home, sweet home. Ondanks het feit dat er zoveel veel, zo oneindig veel mooie jazzmuziek bestaat, blijft die eerste plaat, die je zo aandachtig en intens beluistert hebt, toch iets bijzonder.

Bent u deze zomer op vakantie geweest? Dan weet u perfect wat ik bedoel met dat zalige ‘thuis komen’ gevoel.