In Kinepolis Gent was er vandaag de avant-première van de Vlaamse versie van De Muppets. Ondergetekende zat ‘s morgens aan de kassa, en heeft dus zo’n twee uur naar het aanstekelijke Muppets-deuntje mogen/moeten luisteren. Manamana!

Vandaag waren er de Cutting Edge Awards, een awardshow in de Gentse Vooruit. De show werd jammer genoeg zwaar verstoord door de hevige sneeuw van die avond. Ik zou er normaal gezien alle gasten uit de categorie ‘radio’ ontvangen, maar geen enkele van die gasten is in Gent geraakt. Jammer.

Annelies en ik hebben een bezoek gebracht aan het nieuwe Museum aan de stroom in Antwerpen. Het gebouw en het uitzicht vanop de tiende verdieping zijn uniek, maar de permanente tentoonstelling is wat teleurstellend. We hadden gehoopt om meer te zien over het hedendaagse Antwerpen. Zo is er geen aandacht voor Antwerpen als modestad of diamantstad.

Eindelijk zijn de examens ook voor de vriendin en broer 2 gedaan. Het spelletje Carcasonne werd glansrijk verloren door mezelf. The lady in red stond op het hoogste schavot.

In dit fort in Wilrijk heb ik vandaag anderhalf uur van de kou en de zon genoten. Hoe dat komt? Lang verhaal…

Dat was lang geleden! Afhaalpizza net voor het werken in de cinema. Omdat het niet altijd frietjes kunnen zijn…

Er stonden twee meisjes op het perron, allebei met een kort gestreept kleedje aan, ergens halfweg tussen ‘net over de billen’ en ‘tien centimeter boven de knieën’. De kleedjes zaten strak om het lijf, de dames waren gul met het etaleren van fraaie rondingen. Dikke zwarte panty’s maakten het plaatje af. “Een mooi toeval”, dacht ik, “de onvermijdelijke vertraging wordt gecompenceerd door twee gratieën van Hierboven”.

Het bleek geen toeval te zijn. De temperatuur daalde en overal zag je kortgeroktheid van de smakelijke soort. Geen ordinaire stoflappen die rond de middel gedrapeerd worden, maar elegante creaties die bij de meeste vrouwen als gegoten zitten.

Wie op zoek is naar een verklaring voor die plotse opwelling van goedgezindheid jegens de mannelijkheid, raad ik ‘Groenten uit Balen’ aan, de film die een stakersverhaal uit de jaren ’70 vertelt. In de film dragen die meisjes ook kleedjes die onmiddellijk onder de kin beginnen en die een heel eind boven de knieën ophouden. De crisis van toen is nu heel hard teruggekeerd, het kleurenpallet van de jaren ’70 is gelukkig vooralsnog niet aan een opmars bezig. Zou er een verband bestaan tussen de economische zeitgeist en de lengte van rokken en kleedjes?

Ah, eigenlijk interesseert het me niet. De twee meisjes van het perron hebben de toon van de winter gezet. Vele anderen zijn gevolgd. Elke treinrit werd, met enige zin voor overdrijving, een galabal, een modeshow. Het mag nog een tijdje winter blijven.

Op zondag repeteert Jeugdorkest NOOTuitgang. U ziet aan het werk; een deel van de saxofoonsectie en dirigent Tijl

Zowel papa als ik hadden een vrije middag, en dat was de ideale gelegenheid om de winterfietsoutfit uit de kast te halen en flink 60 kilometer te fietsen.

“Ik ben fan van de foto’s op uw blog”, zei Fredje. Wel, een superfan krijgt natuurlijk zijn eigen foto in deze reeks. Het pintje was er eentje ter ere van mijn verjaardag.