Vanaf nu kan het circus weer beginnen. Iedereen vindt Me and my guitar een “sober en mooi” nummer. “Met eenvoud verras je misschien nog het meest”, zei André Vermeulen. Mooi is het liedje misschien wel, maar origineel alleszins niet. Alleen al in het kleine België worden er elke dag een dozijn-en-meer zo’n nummers gemaakt. En de zanger? Hij zingt mee met een cd’tje, trekt gekke bekken bij die ene hoge noot en ziet eruit als een ideale schoonzoon. Opvallen in Europa? Ik dacht het niet. De Oost-Europeanen nemen opnieuw hun schaars geklede dames mee en –wie weet- zet Ierland dit jaar een sprekende kameel op het podium. België zal zorgen voor een onderbreking in het programma, een plaspauze.

Achteraf volgt dan de discussie: moeten we nog meedoen? Wat is er misgelopen? André Vermeulen himself had toch gezegd dat het misschien wel zou lukken? Om maar te zeggen dat ‘zaken van staatsbelang’ in België steeds opnieuw verkeerd ingeschat worden. Misschien moeten we die Serviërs toch maar beloven dat we ze massaal gaan regulariseren. In ruil voor douze points.

Het gaat de goede kant op.

Andere huishoudelijke klussen neem ik dan weer wel voor mijn rekening. Inkopen doen, koken, afwassen, het kot kuisen, het gebeurt bijna allemaal op quasi wekelijkse basis. Nuja, schrap dat kuisen uit het lijstje en het is wél allemaal waar wat er staat. Oh, dat koken is soms een beetje à l’improviste, en de afwas lijkt soms meer op een maquette van de Rocky Mountains, maar dat is niet erg. Tussendoor wordt er ook nog naar school gegaan, en naar de cinema. Dan is het logisch dat er af en toe prioriteiten gemaakt worden. De afwas verliest dikwijls het pleit.

Voor u zich zorgen begint te maken; zo voor mezelf zorgen, dat lukt aardig hoor. Hier en daar zou het iets gestroomlijnder kunnen. De tijd aan de gootsteen beperken, bijvoorbeeld. Maar en general ben ik best tevreden over de afgelopen eenzame weken op kot. All’s well that ends well. Volgende week komt de broer terug. Mét structuur, mét culinaire vaardigheden, en mét propere handdoeken.

Ik ging in de voormiddag de sfeer gaan opsnuiven op het plein. Het fijne aan wedstrijden als de Omloop Het Nieuwsblad is dat men geen draconische veiligheidsmaatregelen voorziet. De supporters, die ondanks de regen massaal op het appel aanwezig waren, konden tot aan de ploegbussen gaan en de renners reden door het publiek heen naar de start en maakten tijd om hier en daar een ‘poot’ te zetten. Het onthaal werd verzorgd door VRT-journalisten Michel Wuyts (Sporza TV) en Carl Berteele (Sporza Radio).

Sommige mensen zullen mij en alle anderen op het plein wel voor zot verklaren –“wie gaat er nu een hele voormiddag in de regen staan”. Maar het is op zo’n ‘start’ altijd fun en heel gezellig. En helemaal anders dan op het voetbal, lijkt me.

Voor wie graag wat meer foto’s bekijkt, plaats ik nog de link naar Flickr.

Maar ‘t zal aan mij liggen. Voor mij is voetbal niet meer dan tweeëntwintig man rond een bal, en af en toe een arbiter die van zijn oren maakt. En de supporters, dat zijn drankorgels die zichzelf voor de match de vernieling indrinken en dan op alles slaan wat een ander kleurtje draagt. Inderdaad, voetbal is voor mij een lange stereotiep.

Maar hey! Neem mij eens mij naar een voetbalmatch. Ik heb dat, eerlijk waar, nog nooit gedaan. Misschien voel ik dan ook die voetbalemoties, die drang om mijn stembanden uit mijn keel te schreeuwen. Misschien zal ik dan met mijn mond vol hotdog de scheidsrechter uitmaken voor het vuil van de wereld. Oh, en liedjes zingen! Daar doe ik zeker aan mee! Dat zijn er toch altijd van een soort zonder tekst en melodie, en daar ben ik toevallig erg goed in.

Echt waar, neem mij eens mee naar het voetbal. Anders zal ik nooit een échte vent worden, zo zegt men.

Vooraan zaten twee bijzonder blanke meisjes, kortgerokt en rondborstig, een mens kon er moeilijk naast kijken. Ze waren vrolijk aan het kwetteren over vanalles en nog wat –tenminste, dat denk je als je er geen jota van begrijpt. Ze gingen een stapje in de wereld zetten, zoveel was duidelijk.

De jongen met Aziatische roots, die tegenover de meisjes zat, wist geen blijf met z’n ogen. Hij concentreerde zich dan maar op de muziek die via witte oortjes zijn hoofd binnendrong. Iets te luid om gezond te zijn.

Twee mannen van Noord-Afrikaanse afkomst zaten achteraan. Ze spraken op een geagiteerde manier over hun werk. Hun Nederlands was onberispelijk, hun arsenaal aan krachtwoorden was bovengemiddeld omvangrijk.

Midden van hen zat een rasechte autochtoon. Hij las in Knack. Op het naïeve af geloofde hij gedurende die tramrit in de multiculturele samenleving, ondanks alle onheilspellende artikels waarmee het boekje in zijn handen de aandacht wilde trekken. Tijdens die twintig minuten op de tram was de integratie een succes en was er geen sprake van wij-zij.

Toen hij van de tram stapte, zag de Knack-lezer een groepje jongeren naderen. Allochtonen. Hij ging verder, de ene hand rond zijn gsm, de andere rond de portefeuille. Onbewust, maar toch. Om de hoek dacht hij aan Tom Naegels: “Waarom denken we automatisch het slechtste als we een groepje allochtonen op straat zien”. Een mentaliteitswijziging is één van de dingen die we nodig hebben. Evenzeer bij ‘wij’, als bij ‘zij’. We kunnen niet op de naïeve tram blijven zitten.

En de wereld draaide verder, zoals hij dat twintig minuten eerder ook deed.

Een van de conclusies was dat de Europese instellingen lange tijd amper moeite gedaan hebben om met de media te communiceren over hun werk. De laatste tijd probeert met wel om het beter te doen, onder andere via het YouTube-kanaal EU Tube. Volgens professor Vos vindt de EU dat het een zeer geslaagd initiatief is, al zal dit filmpje (NSFW) er waarschijnlijk voor iets tussen zitten.

Maar! Er is beterschap op komst. In de tweede helft van het jaar wordt België voorzitter van de Europese Unie. Naar aanleiding daarvan organiseren de verschillende regeringen van ons land een conferentie over communicatie tussen overheden en de media. In onderstaand filmpje, gericht aan communicatie-experts, ligt men de bedoeling bij de conferentie toe en nodigt men de experts uit om eraan deel te nemen. Geef toe, de bedoeling is goed, de uitwerking net iets minder. (En kijk ook zeker eens naar de laatste dertig seconden, bij ‘contact’.)

Misschien zijn we ook wat arrogant, nemen we teveel foto’s van anderen en zetten we ze ook online. Zonder toestemming. Misschien Twitteren we wel eens over iemand, zonder dat hij/zij het weet. Misschien denken we soms te weinig na voor we verbinding maken met het internet. Het is een mentaliteitsverschil, maar iedereen heeft het recht om zelf te bepalen hoe aanwezig dan wel afwezig hij/zij op het internet is.

Voor ons, onlinemensen, is het niet evident om constant te moeten nadenken over hetgeen we online willen zetten. We hebben het gevoel dat we rijden met een handrem op. We begrijpen niet waarom dit of dat niet online mag staan. En de offlinemensen begrijpen niet waarom het wél online moet staan.

Het is zoeken naar een evenwicht tussen de grote massa, die liever grotendeels anoniem op het internet vertoeft, en een kleine schare mensen die vaak online zijn, en die heel gemakkelijk een krachtig medium hanteren. Begrip van beide kanten, daar komt het (ook hier) op aan.

(Ik weet het, ik schreef net een blogpost zonder pointe. Het zijn een aantal bedenkingen die ik maakte. Zijn wij te arrogant in ons online gedrag? Of zijn het ‘de anderen’ die maar sneller moeten evolueren, die zich moeten schikken naar de nieuwe mogelijkheden van de moderne technologie?)

Het filmpje:

De foto’s: