The Baseballs.
Gisteren deed een klasgenoot mij volgende muzikale suggestie aan de hand; The Baseballs, een Duitse groep die bekende popnummers in een knap rock ‘n roll-jasje steekt. Tot gisteren kende ik de groep helemaal niet, maar na een eerste luisterbeurt van hun cd Strike! ben ik grote fan geworden van hun jaren ‘60-sound. Ik denk dat ik al weet welke muziek er de komende weken hoog gaat scoren in mijn Last.fm!
Bijzaak.
‘t Was zomer, vorige week. Jeroen en ik liepen ‘s middags door het parkje, neus in de zon en weg van de doffe schoolboeken. Het plantsoen was drukbevolkt. Honden liepen achter stokken, twee bejaarden wachtten geduldig tot de avond kwam en links van ons lagen twee meisjes te zonnen. Onze hoofden draaiden even hun richting uit. Na een lange winter met sneeuw-koude-ellende is het altijd een blij weerzien met de bikini’s.
We overwogen even om het ons gemakkelijk te maken op een strategisch uitgezochte bank, maar we lieten het idee al snel varen. Elke keer dat de wind het gras deed dansen, kwamen wij een zucht dichter bij de examens. We vervolgden onze weg, richting eenzame opsluiting.
Ah, de zomer komt eraan. Al de rest is bijzaak.
Rust.
Iedereen maakt wel eens mee dat zijn levensloop verandert in een levenssprint. Dat was bij mij de afgelopen weken het geval. Van iedereen op aarde ben ik nog steeds het meest verwonderd dat alles goed afgelopen is.
Voor mij keert de rust nu terug. De komende weken brengen voldoende tijd met zich mee, om te studeren en te werken. Oh, en tijd om te bloggen natuurlijk, want het was triestig, de laatste tijd.
Music for Life: nieuwsflash.
Studio Brussel en het Rode Kruis hebben gisteren, op wereldmalariadag, gecommuniceerd over de resultaten van de Music for Life-actie van 2009. Enige tijd geleden schreef ik over het gebrek aan communicatie het blogbericht “Music for Life: drie maanden later”. Omdat de organisatoren gisteren heel wat goed gemaakt hebben, plaats ik hier met plezier hun materiaal. Dit is het ludieke filmpje van Studio Brussel.
Het Rode Kruis heeft op wereldmalariadag een bericht online geplaatst. Daarbij hoort ook een filmpje, over hoe de verdeling van de netten praktisch verloopt.
Om nu te zeggen dat we hiermee de gedetailleerde boekhouding van de actie hebben kunnen uitpluizen, is wat veel gezegd, maar we weten nu tenminste dat het beweegt, en dat er al vele mensen geholpen zijn. Dat is, om te beginnen, het voornaamste.
Man worden.
Ik moet dringend werk gaan maken van mijn succesverhaal, mijn succesvolle levensloop, mijn carrière. Want, zo wordt het toch gezegd, een man betekent pas iets als hij succes heeft gehad. Mannen zijn competitiebeesten, prooidieren die azen op triomf. Ze presteren om gezien te worden. De schijnwerpers op de neus. Ten seconds of fame. Succes, zowel professioneel als in de liefde: een noeste werker die ook nog eens een goed eega en vader is –al hoeft dat laatste nog niet meteen. Mannen zijn mannen als ze erkenning krijgen.
Mijn loopbaan op deze aardkloot duurt ondertussen zo’n twintig jaar en van carrière is nogal weinig sprake. Professioneel? Ik zit in een eerste jaar. Opnieuw. Voor de vijfde keer, als ik goed geteld heb. In de liefde? Dat lukt aardig, lijkt mij. Ik ken mensen die na evenveel jaren als wij al gescheiden waren. Wij kunnen officieel nog niet scheiden, dat maakt de zaak er natuurlijk eenvoudiger op.
Oh, en nogmaals. Dat papa-gedoe, dat staat momenteel onderaan op het daar-wil-ik-succesvol-in-zijn-lijstje.
Ik wil man worden, dus moet ik noest aan de arbeid. Slapen is voor zachte eitjes. Een West-Vlaamse mentaliteit kweken. Liever doodstuiken dan stoppen met travakken. Ik wil man worden, dus moet ik eerst een goed lief worden en dan later misschien man. En mannen worden vaders, maar dat is nog niet voor nu. Misschien ben ik te jong voor dit soort teksten.
Ik wil man worden, dus ik ga op zoek naar voorspoed in de dingen des levens. Succes hebben, een carrière hebben. Want dan ben je een échte man. De mensen gaan naar mij opkijken –moéten naar mij opkijken. Misschien word ik ooit achterna gefluisterd, misschien zijn de fluisteraars wel blond en knap en vrouw.
Maar nu ga ik de afwas doen, en een berichtje sturen naar mijn lief. Van onderuit opbouwen, heet dat. Een solide basis. Alle echte mannen begonnen ooit als pantoffelhelden.
Vader.
Na het legendarische “Who took my badjas”, hebben de reclamemensen van Belgacom opnieuw een strakke oneliner gevonden. Heerlijk grappig.
Belgacom TV: Pauze from Tom Cole on Vimeo.
(Via Pietel)
Meer doen.
“We moeten dat meer doen”, zegt men als ze die dag iets leuk gedaan hebben. “Echt, het heeft ons goed gedaan. We moeten dat meer doen.” Na elk weekendje weg, na elk etentje op restaurant of na elke avond in de schijn van het witte doek.
Want het leven is veel te kort om er niet van te profiteren, meneer. Werken, altijd maar werken. Op de duur doen we niets anders meer. “We moeten dat meer doen.” Eens alle miserie van het ondermaanse vergeten en ons isoleren in de perfectie. Vertoeven in een wereld waar voor jou wordt gekookt, gepoetst, gewassen… Een wereld waar iedereen jou bedient en vriendelijk toelacht. Dat zou ons goed doen, meneer, we zouden daar deugd van hebben.
“We moeten dat meer doen.” Maar uiteindelijk komt dat er niet van. Loze woorden, uitgesproken in een euforische roes na een fijne tijd. De realiteit en de bankrekening laten de beloftes leugens worden. We kunnen dat niet vaker doen, en gelukkig maar. Want mocht iedereen al die plezantigheden meer gaan doen, dan is ook daar niets meer aan. Stel u voor wat een grijze bedoening deze wereld dan zou worden.
Lenteavond.
Het was gisterenavond heerlijk om met de fiets en het fototoestel op pad te gaan.
Music for Life, drie maanden later.
Herinnert u zich de laatste weken van december 2009 nog? Het vroor stenen uit de grond en het vaderland lag bedekt onder een laagje wit. In Gent, op het Woodrow Wilsonplein, zeg maar ‘De Zuid’, zorgde dat voor feeërieke taferelen. Geen kerstmarkt met glühwein aldaar, maar een groot glazen huis, bewoond door drie presentatoren van Studio Brussel. De drie presenteerden er het programma Music for Life, een jaarlijkse benefietactie ten voordele van het Rode Kruis. Deze keer stond de actie in het teken van malaria. Met het geld zou het Rode Kruis muskietennetten kopen.
Music for Life krijgt elk jaar, ondanks het enorme succes, af te rekenen met kritiek. De communicatie zou niet transparant verlopen, de mensen weten nauwelijks waar hun geld naartoe gaat. Journalist Walter Zinzen vroeg zich in De Standaard af wie er beter wordt van de productie van de muskietennetten: Belgische/Europese producenten, of zijn het Afrikaanse bedrijven die de netten mogen maken? Wat kost het om de netten ter plaatse te krijgen? En wat is de exacte eenheidsprijs van zo een net eigenlijk? “Het Rode Kruis fietst zorgvuldig rond de hamvraag: waar gaat de opbrengst van Music for Life naartoe”, zei Zinzen.
Nochtans lazen we in een interview met Jan Van Biesen (nethoofd van StuBru) in De Standaard: “Bij elke editie hebben we er een punt van gemaakt om tot in de kleinste details uit te leggen waar elke euro aan besteed is. Ik vind het ontzettend belangrijk dat daar heel transparant over gecommuniceerd wordt”. In een adem belooft Van Biesen dat er ook na deze editie van de actie uitvoerig zal gecommuniceerd worden over de besteding van het geld. Welaan dan, laat ons eens kijken.
Een goed uitgangspunt is de site van Studio Brussel. Zij organiseerden de actie, dus zijn zij ook het medium bij uitstek om te communiceren over de resultaten ervan. Tenminste, dat zou je denken, want het resultaat valt tegen. Na de Music for Life-actie verscheen amper één bericht op de website: “Music for Life-netten worden verspreid in Burundi”. Het is een gesprek van Thomas De Soete met minister van Buitenlandse Zaken Steven Vanackere, die erbij was toen de eerste netten uitgedeeld werden. Het audiofragment past volledig in het feelgoodconcept van Studio Brussel. “Kijk eens, we hebben de centen goed gebruikt en we zijn netten aan het uitdelen.” De meer kritische geesten, zoals Walter Zinzen, blijven schromelijk op hun honger zitten.
De site van radiozender Studio Brussel is misschien niet de meeste geschikte plaats om droog cijfermateriaal te publiceren. We proberen daarom ons geluk op de website van de VRT. Helaas komen we ook daar terug van een kale reis. We vinden een pdf-document over de persvoorstelling van 30 november 2009, en dat moet het dan ook ongeveer zijn. Ook de site van de VRT-nieuwsdienst (www.deredactie.be) zwijgt in alle talen.
De VRT communiceert dus amper over Music for Life, eens de actie afgelopen is. Doet het Rode Kruis beter? Op de site www.rodekruis.be vinden we bij ‘Speciale acties’ de verschillende Music for Life-acties terug, ook Malaria 2009. De website geeft een kort overzicht van de (geplande) bestedingen na de actie. Het is de eerste keer dat we wat concrete informatie krijgen: “de verdeling van de netten staat gepland voor eind maart, begin april. Op dit moment zijn er 461 000 netten per schip onderweg naar Burundi”. Of Walter Zinzen hiermee tevreden is, is nog maar de vraag.
Tot slot zijn er nog de jaarverslagen van het Rode Kruis. In principe zou daar toch heel wat gedetailleerde informatie te vinden moeten zijn. Bij het schrijven van dit artikel was het laatste jaarverslag dat kon geraadpleegd worden, dat van 2008. In het jaarverslag van 2008 doet het Rode Kruis uit de doeken wat het met het geld van Music for Life 2008 van plan is (pagina 60). Het is een zeer algemene tekst, bol van de goede intenties maar met weinig hard cijfermateriaal.
Datzelfde jaarverslag kijkt ook terug op Music for Life 2007. We zien een inkomsten- en uitgaventabel op pagina 117. Iets meer cijfers, dat wel, maar absoluut onvoldoende om het project kritisch te kunnen beoordelen.
Conclusie: ondanks de grote beloftes over duidelijke en transparante communicatie over de bestedingen na Music for Life, komt er in de praktijk niet veel van in huis. De VRT communiceert nauwelijks en verdient een blaam. Een benefietactie die teert op mediatisering, moet achteraf ook de media aanwenden om concrete resultaten bekend te maken en te verantwoorden. Het Rode Kruis communiceert iets meer, maar verpakt de cijfers en de uitleg op zo een manier dat het onmogelijk is om de acties kritisch te benaderen. De kleinste details toelichten, Jan Van Biesen, u mag er werk van maken.
Waiting for Tom Boonen to come.
