Ze gingen ons bij de botenverhuur niet liggen hebben, deze keer. We vertrokken ruim op tijd, opdat we onze lijven tijdens deze laatste dag zeker nog in zo’n welgevormd stukje namaak konden stoppen.

Oh, goed nieuws bij de aankomst! Deze keer was er wél iemand van de firma aanwezig… om te zeggen dat we niet mochten vertrekken. ‘Men voorspelt teveel regen, waardoor de Chassezac (de rivier, nvdr) te snel kan stijgen.’

Bummer, en ook wel: ‘Jan De Nul’. Daar stonden we dan; voor de tweede maal gestrand op een scheet van ons doel. Jakob en ik kochten in Les Vans nog een souvenir pour le dames en toen dropen we terug af. Voor de laatste maal de berg op, richting Saint-Mélany.

Samen met onze tristesse, begon ook de regen aan zijn jeremiade. Het zou de volgende morgen uitmonden in een flinke storm, waarvan wij de gevolgen enkel achteraf in het nieuws hoorden.

Of toch niet. De natte kleren die we er aan over hielden, die voelen we nog altijd aan ons billen kleven. Het is een gevoel als een ander, om de vakantie af te sluiten.

Oh, we zijn vier grote jongens. Wij trekken ons wel uit de slag. Gezelschapsspelletjes worden hier toch enkel in heuse marathons gespeeld. De Val van Rome werd bewerkstelligd in dik 3,5 uur. Naargelang uw interpretatie is dit ofwel heel snel ofwel ellendig lang. De pizza’s werden prompt gepromoveerd tot ‘werklunch’ over de middag.

Vier grote jongens blijven natuurlijk geen hele dag binnen. Weer of geen weer, gewandeld werd er. Het reservoir d’eau, het keerpunt van de wandeling, lag er bijzonder troosteloos bij. Edoch, alle dikke druppels op onze snoet ten spijt, hebben we toch genoten van de wandeling.

Morgen, donderdag, staat een uitstap naar Aubenas op het programma.

Het plan was: we gaan naar Les Vans, kopen daar een pot choco (voor Pieter) en dan rijden we verder naar de kajak-startplaats.

Het is even anders gelopen. Toen we aankwamen in Les Vans, bleek alles daar gesloten te zijn. Middagpauzes tussen 12u en 16(!)u, wie verwacht dat nu? Pieter wilde choco kopen, en hij kon niet. Wij wilden informatie over de afvaart van de Gorges de Chassezac, maar het Office du Tourisme was gesloten. Aperitieven op een (marginaal, maar ach) terras was zowat het enige wat we konden doen.

Uiteindelijk hebben we choco gevonden, en zijn we aan de départ van de kajakafvaart geraakt. “Départ entre 10h et 14h.” “Seulement des départs de matin.” Veel moeite, weinig resultaat, en geen afvaart voor ons.

Ons noodplan was gelukkig niet minder mooi; la Grotte de la Cocalière is –naar eigen zeggen, en wij betwisten dat niet- één van de drie mooiste grotten van Frankrijk. Een kilometer, diep onder de grond, met een gids die een mondje Nederlands sprak. Absoluut de moeite waard!

De avond werd neergelegd met vis en pasta, een documentaire over religie (jaja!) en de manvriendelijke film ‘The Hangover’. Morgen staat er regen op het programma.

Eerder die dag vertoefden we in de Carrefour, aan tafel en aan de rivier om te zwemmen. De bekende vitesse de l’Ardèche, u kent ze wel. God schept de dag, en Pieter staat aan de bbq*. Morgen gaan we naar Les Vans, om met bootjes het water af te glijden.

(*vrij naar een bekend Vlaams spreekwoord)