Marcel Vanthilt

Om te beginnen: Marcel Vanthilt krijgt voor zijn presentatie een MIA voor de meest ergerlijke gastheer van het nog prille jaar. Geen idee waarom hij zo nodig grappig wilde zijn. De slotshow van Music for Life presenteerde hij sober, en die was voortreffelijk. Tijdens de MIA’s probeerde hij de vlotte jongen uit te hangen, maar het lukte absoluut niet. We hadden haast heimwee naar Peter Van de Veire, die de vorige editie mocht presenteren.

Tijdens de live-uitzendingen werden tal van awards uitgereikt. Door de strot geramd, is misschien een betere uitdrukking. Binnen elke categorie werden vier genomineerden voorgesteld, en onmiddellijk daarna werd de winnaar bekend gemaakt. Waarom groep A of zanger B gewonnen heeft, dat kregen we niet te horen. Van enige achtergrond was er in het hele concept geen sprake. Van transparantie ook niet.

Eerlijk? De show deed aan als een bv-feestje, waar de kijker even mocht binnen gluren om te zien hoe goed de Vlaamse zangers, zangeressen en bands wel zijn.

Goed in hun vak: muziek maken. Maar iets zinnigs zeggen nadat ze een MIA in ontvangst mochten nemen, dat zat er nauwelijks in. “Vive le roi” en “Bedankt Lernout & Hauspie”, zeiden die van Absynthe Minded. Lady Linn kwam niet verder dan grijnzen en wat bedankjes en Daan leek, zelfs na de vierde keer, nauwelijks in staat om een zin te zeggen met daarin een onderwerp, wat werkwoorden en dergelijke meer.

Je zou bijna van een verademing kunnen spreken om Jasper Erkens op het podium te zien. Die kwam bij de kijkers niet over als een parkiet op speed, én hij speelde een muzikaal rijke versie van ‘Waiting Like a Dog’. Met dank aan alle muzikanten van het jaar. Oh, en Bart Peeters niet vergeten. De enige man, presentator inbegrepen, die met de nodige rust een aantal dingen zei die betekenis hadden.

Geef Vlaanderen alsjeblieft muziekprijzen met meer inhoud en achtergrond. En laat de show op één draaien rond die achtergrond. Al die categorieën zijn op de duur storend, het zijn toch altijd dezelfde mensen die genomineerd waren. En geef de muzikanten niet zomaar een vrijgeleide om vanalles te leuteren op nationale televisie. Die mensen hebben iets te vertellen, maar laat het aan professionele tv-mensen over om naar die boodschap te ‘vissen’.