Mathias D'Hondt blogt!

Omdat ik tevreden ben over Arteveldehogeschool, een reclamefilmpje! Gemaakt door studenten, in de lokalen van de nieuwe campus Kantienberg. Teach me baby one more time! Of nog: de opleidingen in spagaat.

Het jaar 2009, het laatste van dit decennium volgens velen, moet het meest bewogen jaar zijn in mijn al bij al nog jeugdig bestaan. Niet dat er zoveel veranderd is. Met de familie en de gezondheid is alles prima in orde, dank u wel. Ik ben nog altijd samen met een magnifieke vriendin en ik werk nog altijd voor dezelfde film-toon-firma.

Rustige vastheid, op een detail na: de situatie op school. In dat verhaal zat het afgelopen jaar een pointe waar menig poëet jaloers op zou zijn. Ik ben opnieuw van nul begonnen, in een nieuwe studierichting en dito school. Change bleek hip te zijn. Een kort relaas.

Eind januari 2009, niet eens zo gek geleden, was ik nog een student handelswetenschappen. Na de examenreeks van die maand, bleek dat ik al genoeg buizen had verzameld om een middelgrote stad van een nieuw rioolnet te voorzien. Toen moest de tweede helft van het academiejaar nog volgen. Nu, goede schoolresultaten zijn nog nooit mijn specialiteit geweest –de papa vertelt er u bij een frisse pint vast meer over- maar toen begon het toch wat uit de hand te lopen.

Misschien nog erger dan de harde cijfers, was het feit dat de goesting er niet meer was. Een gevoel dat al een tijdje latent in mijn hoofd zat, kwam steeds prominenter aan de oppervlakte: handelswetenschappen is niets voor mij. Te moeilijk, te technisch, te academisch.

Aan het einde van het academiejaar, misschien zelfs nog voor de resultaten er waren, werd de knoop doorgehakt; ik zou opnieuw beginnen, iets helemaal anders gaan studeren.

De eerste semester in de journalistiek zit er ondertussen ook al op. Zoals al vaker gezegd op dit blog: so far, so good. Dit is absoluut wel wat ik wil doen, en dat merk ik aan het enthousiasme en de tijd die ik de afgelopen maanden aan schoolwerk heb besteed. De examens staan nu te loeren, en ik ben net zo benieuwd als u naar de afloop.

2009 was voor mij, in z’n geheel gezien, een goed jaar. De eerste zes maanden gingen in dalende lijn, de andere zes in stijgende. Hopelijk volgt er eind januari een eerste, tijdelijk hoogtepunt. Een rapport zonder buizen. Een primeur, maar dat is toch waar elke journalist op jaagt?

‘t Is halftwee, zondagnacht, en ik heb net mijn handboek over de Nederlandse grammatica gesloten. Excuseer mij dat ik u hiermee lastig val, maar ik ben best trots op mezelf. Werken voor school, tot halftwee ‘s nachts? Dat heb ik nog nooit –lees dat met de nodige nadruk- gedaan. Zelfs niet toen ik de dag erna een redelijk gek examen boekhouden had, waarvan ik nauwelijks iets begreep.

De examens komen er aan! En ik ga mij eens volledig smijten.

Exact een jaar en oneffen geleden was ik samen met enkele toenmalige collega-studenten de laatste hand aan het leggen aan een groot businessplan in het kader van het vak Creatief Ondernemen. Ik was verantwoordelijk voor de eindredactie. Dat betekende dat ik soms tot in de late (vroege?) uurtjes teksten zat na te lezen om waar nodig te verbeteren. Ondanks het feit dat handelswetenschappen geen studierichting is waar taal centraal staat, moet zo’n businessplan toch ook taalkundig in orde zijn.

Ik heb dankzij dat vak twee dingen geleerd. Primo: schrijven en teksten verbeteren, dat is volledig mijn goesting. Secundo: creativiteit kan je niet aanleren, hoe graag de profs van Hogeschool Gent dat ook zouden willen.

Echt waar! Ze zeiden: “creatief zijn, dat moet niet in jou zitten. Dat kan je leren.” Nonsens, uiteraard. Creativiteit is een talent, en een talent kan je niet ‘aanleren’, dat moet ‘in je zitten’. Ikzelf kan absoluut niet tekenen, en ik mag nog zoveel oefenen als ik wil, ik zal het nooit kunnen. Verder dan krampachtige pogingen om ‘volgens de regeltjes’ te tekenen, zal ik nooit komen. Het zal nooit spontaan zijn.

Een van de trucs die we vorig jaar moesten toepassen, was die van het associatief denken. Je hebt een probleem X, en dat ga je oplossen door met een aantal mensen te brainstormen, vertrekkende van een bepaald woord. Ik zeg maar iets: muizenval.

Bijvoorbeeld: wij moesten een businessplan uitschrijven voor de opvang van jongdementerenden, vertrekkende van het woord muizenval. Die sessies hebben bijzonder weinig opgeleverd, dat hoeft geen betoog.

Creativiteit, creatieve oplossingen en –ideeën komen niet op commando. Dat moet er plotseling zijn, en soms, heel vaak, komt het niet. Dan zit je met een writer’s block, in een creatieve dip. Dan is er geen inspiratie. Inspiratie, nog zo’n woord. Inspiratie en creativiteit zijn zielsverwanten.

Wat die profs de handelswetenschappers daar leren, houdt mijns inziens geen steek. Het zijn geforceerde methodes om de studenten iets aan te leren dat hen toch niet interesseert. Want, laat ons daar eerlijk in zijn, academici die economie studeren, die zijn niet geïnteresseerd in creatief zijn. Toch niet in creatief zijn in de kunstzinnige betekenis van het woord. Het zijn mensen die inzicht hebben, die op bepaalde vlakken technisch heel sterk zijn.

Maar gevoel voor originaliteit, om iets te bedenken dat geen oplossing op een vraagstuk is, dat is niets voor die mensen. Dat boeit hen niet, en dan moet je het hen niet opdringen met geforceerde methodes. Ieder zijn vak, dat lijkt mij het best.

(Bij de weg: ik weet dat ik hier enorm generaliseer. Uitzonderingen zijn er altijd en overal. Ik beschrijf hier enkel mijn aanvoelen, na twee jaar handelswetenschappen en een semester journalistiek. Ben ik fout, beste economisten, beste handelswetenschappers? Des te beter!)

(Oh, en ik wil zeker niet pretenderen dat ik een creatief mens ben, creatiever dan de mensen waar ik vorig jaar mee gewerkt heb. Verre van! Maar ik voel mij perfect in de journalistiek, een gevoel dat ik in de handelswetenschappen nooit had. Ik trek daar mijn conclusies uit.)

Het is bijzonder confronterend om jezelf opnieuw te horen in een video- of geluidsopname. Zeker als je, zoals ik vorige week, een zelfevaluatie voor je neus had liggen, om na te gaan wat je van je eigen taal vindt.

Amai, en ik die dacht dat mijn uitspraak al bij al nog mee viel. Draaide dat even anders uit. De twee puntjes die ik op mijn formulier had aangeduid, waren een slechte ‘s’ en een slecht –lees: veel te snel- ritme bij het spreken.

Helaas, het lijstje is nog langer en bevat nog een aantal typisch Oost-Vlaamse ‘afwijkingen’: de tweeklanken zitten niet juist en ook aan pittigheid ontbreekt het wat. Het is [huijs] en [auwto], [Tsunamie] en [Pizza], zulke dingen.

Vier aandachtspuntjes dus. Dat zal niet op één-twee-drie opgelost zijn, denk ik. De taalbegeleiding telt nog vijf workshops. Daarna zal het waarschijnlijk logopedie worden. Iemand die volgend jaar voor het medium ‘radio’ wil gaan, moet nu eenmaal mooi spreken. Gelukkig woon ik in de ‘juiste’ provincie, volgens de logopediste van de workshops. West-Vlamingen en Antwerpenaren zijn nog slechter af.

Genoeg geschreven, lijkt mij. Ik ga nog wat oefeningen doen met een kurk  tussen mijn lippen. Om mijn verticaliteit de verbeteren, haja! Voor één keer krijgt u er geen foto’s bij.

Het resultaat van een hele middag zoeken naar bladspiegels en schreefloze lettertypes, witmarges en opvallende logo’s.

Ondergetekende mag nog een beetje opruimen, lijkt mij.

Als je een lief hebt, maak je het vanavond meteen af. Daarvoor heb je vanaf nu toch geen tijd meer! Je wil later een sociaal leven? Dan zit je hier niet op je plaats! Je zit hier niet om later rijk te worden, of om binnen vaste uren te werken. Je bent constant bezig! Journalist zijn is geen beroep, het is een attitude! En wil je nu, alsjeblieft, vechten voor die plaatsen op de eerste rij?

De docent ‘Film en documentaire’ met een statement van formaat.

Wat een verademing! Tijdens die twee jaar dat ik ‘handelswetenschapper in spé’ was, heb ik enkel les gekregen van academici. Dat zijn knappe bollen die zich in hun ivoren onderwijstoren nestelen en van daaruit jonge mensen vertellen hoe het er aan de voet van de toren aan toe gaat.

De docenten die ik nu heb, staan met beide voeten in de echte wereld. ‘t Zijn vakmensen. Rechters zullen wel weten hoe het juridisch systeem werkt, me dunkt. Sociologen die mediatrainingen geven, kunnen ‘journalisten in spé’ wel iets bijbrengen, me dunkt. Journalisten kunnen journalisten iets bijbrengen, me dunkt.

De eerste lesweek zit er bijna op. Ik ben een gelukkig mens. Het academische papegaaiwerk waaraan ik mij vorig jaar zo geërgerd heb, zal dit jaar minder noodzakelijk zijn. We mogen ‘bezig zijn’, kritisch en creatief. ‘t Is een andere aanpak, naar mijn gevoel een betere aanpak. Of laat het mij zo zeggen: voor mij persoonlijk is dit een betere aanpak.

We zijn nog maar vier dagen ver, maar ik heb nog geen seconde spijt gehad van mijn transfer.

Een nieuwe start, dat klinkt dramatischer dan het is. Of ook niet, afhankelijk hoe u naar serieuze zaken kijkt.

Na twee jaar zeg ik de handelswetenschappen vaarwel. Het ging niet meer; het was té moeilijk, té saai en té weinig wat ik wilde. Oh, en ik heb misschien te weinig mijn best gedaan en niet lang genoeg voor mijn boeken gezeten. Misschien heeft het één met het ander te maken, misschien ook niet.

Enfin, geen handelswetenschappen meer, maar helemaal iets anders:

Journalistiek dus. Geen academisch onderwijs meer, maar een meer praktijk gerichte opleiding. Meer bezig zijn, meer doen dan hele dagen stil in een auditorium zitten. Tenminste, dat verwacht ik er van.

Eigenlijk hoop ik gewoon dat ‘hard werken’ vanaf nu uit meer bestaat dan enkel ‘hard van buiten leren’. Heel veel respect voor de mensen die dat wel doen –gelukkig zijn die er ook-, maar de ervaring leert mij nu dat ik hiervoor niet in de wieg werd gelegd.

Een nieuwe start dus. Hopelijk loopt het deze keer beter af.

De schoolresultaten zijn binnen. Van de 7 gemaakte examens, zijn er 4 goed afgelopen en 3 niet. Een resultaat dat geheel in de lijn van de verwachtingen ligt. Let wel: de verwachtingen die vorm kregen na de examens, stroken niet met de ambities van voor de examens. Vanuit die optiek kan ik maar één slotsom maken: het is een mislukking. Gefaald over de hele lijn. Ondanks, u zal het misschien niet geloven, het vele werk.

Er moeten conclusies getrokken worden. Nee, eigenlijk zijn de conclusies al getrokken. Ik bevind me momenteel op een voorsorteerstrook. Binnenkort kies ik richting. U hoort er nog van.

Aan iedereen die wel (min of meer) geslaagd is: een dikke proficiat, en geniet van de vakantie!