In de aanloop naar de regionale verkiezingen van juni 2009 probeerden heel wat politici ook de stap naar verkiezingen 2.0 te zetten, zeker nadat De Standaard de zogenaamde Obarometer lanceerde. Dat is een website waar alle online activiteit van politici verzameld werd. Blogger BVLG verzamelde destijds een hele hoop cijfers en grafieken. Op dezelfde blog werd ook aangetoond dat veel politici na de verkiezingsperiode de Twitter-toestanden lieten voor wat ze waren.

Vincent Van Quickenborne

Een uitzondering op die conclusie is Vincent Van Quickenborne. Het gebruiken van digitale media en communicatie sluit ongetwijfeld aan bij de man zijn persoonlijke interesses. Op zijn blog schrijft de minister van Economie regelmatig berichten die over zijn vakgebied gaan. Ook Twitter gebruikt hij; er is @quickonomie, het account van de gelijknamige website, en een persoonlijke account: @vincentvq.

Tot zover nog steeds geen bijzonder nieuws.

Onlangs werd beslist om de Auvibel-heffing uit te breiden. Er moet nu ook een extra bijdrage betaald worden op de aankoop van digitale opslagmedia, bijvoorbeeld geheugenkaartjes en externe harde schijven. Heel wat bloggers  en andere mensen die vaak online te vinden zijn, protesteerden luidkeels tegen de maatregel. Vooral professionele mensen zouden hierdoor meer moeten betalen, terwijl de heffing dient om auteurs te vergoeden voor illegale kopieën, gemaakt door de ‘gewone’ consument.

De zaak werd onder anderen door Luc Van Braekel en Pietel uitvoerig besproken. Vincent Van Quickenborne nam de opmerkingen van de blogosfeer ter harte en formuleerde (naar eigen zeggen eigenhandig) een antwoord op de opmerkingen en kritiek. Eerst verscheen het artikel “Auteurs zijn ondernemers”, later schreef hij een blogbericht dat rechtstreeks aan de bezoekers van zijn blog en Twitter-pagina gericht was: “Antwoord op jullie comments”. Pieter Baert, Luc Van Braekel en de zes andere ondernemers die mee schreven aan een opiniestuk in De Tijd (zie onderaan dit artikel) kregen zelfs een uitnodiging om “eens samen te zitten”.

Vincent Van Quickenborne communiceert zeer open met iedereen die moeite doet om hem (digitaal) te bereiken. Dat hij z’n blog en Twitter niet alleen gebruikt om ten tijde van verkiezingen kiezers te lokken, siert hem. Nog nooit was het mogelijk om zo rechtstreeks met een minister te communiceren, als nu met Van Quickenborne. Het feit dat zowel de vermelde bloggers als de minister zeer bekwame en professionele mensen zijn, kan in de toekomst alleen maar tot interessante debatten leiden. De blogosfeer zal nooit invloed hebben op de rechtstreekse besluitvoering. Maar het kan een positieve evolutie zijn dat vakmensen vanuit de praktijk van gedachten kunnen wisselen met de overheid. Een pluim op de hoed van minister Q!