Niet dat het erg is om met zo’n mensen een concert mee te maken. Ze drummen niet aan de deuren, ze drinken (meestal) niet teveel en ze doen niet hysterisch. Ik heb het op concerten, gericht op de Vlaamsche Jeugd wel anders geweten.

Goed, de Nekka-nacht dus. Centrale gasten dit jaar waren de ideale schoonzonen van Yevgueni en ideale bompa Jef Vanuytsel. De schoonzonen speelden in het eerste deel, den bompa in het tweede deel. Ik zou de set van Yevgueni in het tweede deel gelegd hebben, omdat die net iets energieker was. De avond zou iets stomender afgesloten worden, dan nu het geval was met Jef Vanuytsel.

Yevgueni begon het optreden met ‘Man zijn’. Hier en daar zagen we na goed vijf maten al een aantal konten vrolijk uit de bol gaan. De rest van het publiek genoot van de vrolijke muziek en tekst. Want dat heb je natuurlijk met muziek van Yevgueni, Luc De Vos, Sarah Bettens, Jan De Wilde, Thé Lau, Boudewijn de Groot en Jef Vanuytsel (zijn ze dat allemaal?): heel mooi om naar te luisteren, maar niet echt geschikt om er een danske op te placeren. (Niet dat ik dat op geschikte muziek wél zou doen, ik ben nog minder beweeglijk dan een flinke boomstronk.)

Jef Vanuytsel deed op zijn beurt ook weer z’n best om de zaal te entertainen, en het lukte nog aardig ook. Enkel ‘De zotte morgen’ ging helemaal verloren in de omvang van het sportpaleis. Andere nummers werden door de band in een stevig arrangement gegoten en zeer energiek gebracht door Jef. Den bompa genoot zichtbaar van het optreden en werd op slag twintig jaar jonger.

Tijdens de Nekka-nacht blijft het dak netjes op het sportpaleis staan. Echt helemaal wild werd het publiek nooit. Maar, zoals De Standaard ook al schreef: het applaus was vast en zeker gemeend.